پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٥ - اعتدال در بهره مندى از امكانات روزگار

راهوار است از آن استفاده كنيد و كارى نكنيد كه زمينه چموشى آن فراهم آيد و شما را به زمين بزند؛ بلكه با او مدارا كنيد و حداكثر استفاده را از آن ببريد. اين سخن، در نظر ابتدايى، مطلب بسيار ساده‌اى به نظر مى‌رسد؛ ولى در عمق خود نكته‌هاى ناگفته بسيار دارد. همه ما در زندگى روزمره با مصاديقى از اين مطلب و روبه‌رو هستيم؛ به عنوان نمونه بدن ما همانند يك مركب است و ما از آن استفاده مى‌كنيم؛ اما اغلب در نظر نمى‌گيريم كه اين بدن توان محدودى دارد. در غذا خوردن، در استراحت نمودن، در رعايت بهداشت و... كمتر توان آن را رعايت مى‌كنيم. پس اين نكته را فراموش نكنيد كه توان اين مركب، محدود است. توان اين مركب را بسنجيد و از امكانات فراهم‌آمده، همانند موقعيت‌هاى اجتماعى و فرصت‌هاى اقتصادى، غفلت نكنيد و در حد لازم از آن بهره بگيريد. اين توان و اين امكانات هميشه براى انسان باقى نمى‌ماند. از اين رو تا مى‌توانيد از اين امكانات در راه خداوند و خدمت به مردم استفاده كنيد و از افراط و تفريط بپرهيزيد. مثلا كلاس درس، استاد، مدرسه، رفيق، همسايه خوب، همه نعمت‌هايى هستند كه خداوند سبحان در اختيار ما قرار داده است. ما بايد از اين نعمت‌ها به شكل مطلوب و ايده‌آل استفاده نماييم؛ چرا كه به احتمال قوى روزى آنها را از دست خواهيم داد و چه بسا در صورت عدم استفاده منشأ ضرر نيز بشوند؛ مثل مركبى كه وقتى چموشى مى‌كند نه تنها انسان را به منزل نمى‌رساند، بلكه وى را به زمين مى‌زند و جانش را به خطر مى‌اندازد. پس قبل از اين كه اين نعمت‌ها به ضرر ما تمام بشود، بايد تا حد مجاز از آنها استفاده كنيم.