چه قدر آنها آزرده مى‌شوند. به هرحال اين‌گونه فراز و نشيب‌ها و رفتارهاى نسنجيده و تند در زندگى ما انسان‌ها رخ مى‌دهد؛ چرا كه معصوم نيستيم و كم و بيش لغزش داريم.

اگر بنا باشد كه انسان در زندگى اجتماعى خود با اندك نابهنجاريى كه از ديگران مى‌بيند برآشفته و ناراحت گردد، هيچ‌گاه نمى‌تواند از خوبى‌هاى ديگران استفاده كند. هر كسى، هم خوبى دارد و هم ضعف و بدى؛ اگر آدمى در مقام معاشرت با ديگران از نقطه ضعف‌هاى آنان زود آزرده شود و با آنها قطع رابطه نمايد و به خاطر يك بى‌احترامى، تندى، بى‌ادبى و ظلم معركه را ترك نمايد از بسيارى خوبى‌ها و نعمت‌هاى ديگران محروم خواهد ماند. اگر انسان مى‌خواهد در زندگى اجتماعى از نعمت وجود انسان‌هاى ديگر كه خدا ارزانى نموده است، استفاده كند و استفاده برساند، تنها نبايد در اين فكر باشد كه از ديگران بهره بگيرد؛ بلكه بايد ناملايمات ناشى از برخورد با ديگران را بر خود هموار سازد تا بتواند در كنار آن از خوبى‌هاى آنها نيز بهره‌مند گردد. ما همه بندگان خدا هستيم و بايد نعمت‌هاى خدا ـ چه مادى و چه معنوى ـ به دست خود ما به همديگر برسد و در اين مسير بايد ناهموارى‌ها را تحمل كنيم. البته بايد هر كسى سعى كند رابطه صحيحى با ديگران داشته باشد تا بتواند حرف خود را به آنها القا نمايد. اگر بخواهيم با تندى و خشونت با خلق خدا رفتار كنيم نه مى‌توانيم از آنها استفاده كنيم و نه مى‌توانيم استفاده برسانيم. از نعمتى كه خدا در زندگى اجتماعى براى انسان‌ها قرار داده است هم خودمان محروم مى‌شويم و هم ديگران را محروم مى‌سازيم. بزرگوارى اقتضا مى‌كند كه فردى نرم‌خو باشيد؛ مِنَ الْكَرَمِ لينُ الشِّيَم، شيَم جمع «شيمه» به معناى خلق و خوى مى‌باشد. «لينُ الشِّيَمْ» به معناى نرم خويى، اخلاق نرم داشتن و خوش‌خو بودن است. هر انسان عاقلى كه مى‌خواهد در پرتو زندگى اجتماعى از وجود ديگران و كمك‌هاى ايشان بهره‌مند گردد، بايد خوش رفتار و خوش اخلاق باشد تا ديگران به معاشرت با او راغب باشند. همان‌گونه كه در مقام فايده رساندن به ديگران نيز بايد با اخلاقى خوش، زبانى شيرين و رفتارى دل‌سوزانه با ديگران رفتار كند تا زمينه استفاده ديگران و هدايت و ارشاد آنها فراهم گردد و بتواند حرفش را به آنها القا كند و دستشان را بگيرد و از خطاها و لغزش‌ها دورشان نمايد.

‌