با اين ثروت و سرمايه در جستجوى سراى آخرت باش و آن را هدف خويش بدان؛ ٣. سفارش ديگر آنان اين بود كه: وَ لاَ تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا؛ بهره خودت را از دنيا فراموش مكن. درباره اين جمله چند گونه سخن گفته‌اند:

بعضى از مفسران مى‌فرمايند، وقتى كه مردم مؤمن به نصيحت قارون پرداختند، اول به او نصيحت كردند كه به فكر آخرت خود باش. بعد، از بيم افراط در عمل به اين سفارش و پرداختن افراط‌گونه به امور آخرت و بى‌ارزش انگاشتن دنيا، به وى گوشزد كردند كه بهره خويش از آخرت را فراموش نكن. به تعبيرى مقصود آنها اين است كه اگر مى‌گوييم به فكر آخرت خود باش به اين معنا نيست كه دنيا را رها سازى و دست از دنيا بشويى. خير؛ نصيب و بهره خود را در دنيا فراموش مكن و بهره‌ات را از دنيا بستان و از دنيا هم لذت ببر؛ ولى در كنار آن مبادا آخرت را فراموش كنى.

گروهى ديگر از مفسران اين قسمت آيه را به اين بيان تفسير مى‌فرمايند كه منظور از عبارت لاَ تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا، اين است كه مبادا دنيا را به طور كلى فراموش كنى و هيچ لذتى از آن نبرى. نه؛ دنيا را هم فراموش نكن؛ اما اصل و هدف خود را آخرت قرار بده.

دسته ديگر از مفسران مى‌فرمايند اين بخش از آيه در واقع متمم قسمت اول آيه كريمه است كه مى‌فرمايد: وَابْتَغِ فيَما ءَاتَيكَ اللَّهُ الدَّارَ الاَْخِرَة؛ يعنى فراموش نكن كه بهره تو از دنيا كسب آخرت است و بايد از نعمت‌هاى دنيايى به نفع آخرت خود استفاده كنى؛ لذا بهره خود را از اين دنيا فراموش نكن؛ چه بهره تو از دنيا آن است كه آخرت خود را آباد سازى و از رهگذر دنيا به سراى رحمت جاودان برسى، وگرنه چيزى براى تو باقى نمى‌ماند كه صرف لذت‌هاى دنيا كنى.

از بين تفسيرهاى بيان شده براى اين بخش از آيه شريفه، شايد تفسير اخير مناسب‌تر باشد؛ چون قارون هيچ وقت التذاذ از دنيا را فراموش نكرده بود تا به وى بگويند مبادا از دنيا بهره نبرى و نصيب خود را از دنيا فراموش كنى. تمام همّ و غمّ او رسيدن به لذايذ دنيا بود. آنچه قارون فراموش كرده بود بهره‌بردن از دنيا براى آباد ساختن آخرت بود؛ لذا لازم بود به او بگويند به فكر آخرت خود باش و فراموش نكن كه آنچه براى تو از اين لذايذ و نعمت‌هاى

‌