طرف آن هدف نشانه رود و ما را به سمت «او»، «الى الله» و «فى سبيل الله» كه همان صراط مستقيم است، رهنمون گردد. مشخص شد كه هدف زندگى پيمودن راه راست، يعنى همان راه پرستش خداوند سبحان، است: وَ أَنِ اعْبُدوُنِى هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيم[١]؛ يعنى هدف را «او» قرار دادن و به سوى «او» حركت كردن و از خود و هر موجودى غير از حضرت حق جل جلاله نفى استقلال نمودن و طوق بندگى «او» را بر گردن نهادن و «او» را معبود و محبوب خود قرار دادن. اين روش و راه، همان راه راست و هدف زندگى است و همه راه‌هاى ديگر بايد به اين مسير ختم شوند. سُبُل و راه‌هاى فرعى كه شاخه‌هاى جانبى مسير الى الله هستند، بايد به صراط مستقيم ختم شوند، كه از آن جمله معاشرت با ديگران است؛ معاشرتى كه از ميل فطرى و الهى برخاسته است و با رعايت شرايط ارضاى اميال و غرايز و ملاحظه آداب خاص خود، مى‌تواند راهى به سوى خداوند منان و وسيله‌اى براى سوق دادن انسان به طرف حقيقت باشد.

با اين بيان مشخص شد كه چرا معاشرت با آدم‌هاى خوب ترغيب شده است. در واقع از آن‌جا كه معاشرت با آنها انسان را متوجه خداوند متعال نموده، او را به حق نزديك مى‌سازد مورد ترغيب قرار گرفته است؛ چراكه آنها در اين سير و حركت ياور آدمى مى‌باشند. پس به يقين افرادى كه آدمى را از حق دور و از قلب انسان خدازدايى مى‌كنند، شايسته معاشرت و رفاقت نيستند و اين معيار، ملاك اساسى و يگانه انتخاب دوست و دوستى نمودن است. چه زيباست آن كلامى كه امام صادق(عليه السلام) به نقل از رسول خاتم(صلى الله عليه وآله) از حضرت مسيح(عليه السلام) خطاب به حواريون نقل مى‌كنند: قالَتِ الحَواريّونَ لِعيسى يا رُوحَ اللّهِ مَنْ نُجالِسُ؟ قال: مَنْ يُذَّكِرُكُمُ اللّهَ رُؤْيَتُهُ وَ يَزيدُ فِى عِلْمِكُمْ مَنْطِقُهُ وَ يُرَّغِبُكُمْ فى الآخِرَةِ عَمَلُه[٢]؛ حواريون حضرت عيسى على نبينا و آله و عليه السلام به ايشان عرض كردند يا روح الله با كه هم‌نشين‌ى نماييم و دوستى كنيم؟ حضرت در جواب فرمودند با شخصى هم‌نشينى نما كه سه صفت داشته باشد:

١. ديدن او تو را به ياد خدا آورد؛

٢. سخن او به علم تو بيفزايد؛

٣. عمل او تو را به آخرت ترغيب كند.

[١] يس (٣٦)، ٦١. [٢] كافى، ج ١، ص ٣٩، روايت ٣. ‌