نگهدارى مى‌كند. در يك كلام انباردار ديگران هستيد، منتهى انباردار بى‌جيره و مواجب؛ چون يك انباردار حداقل دستمزد و حقوق انباردارى خود را دريافت مى‌كند و در واقع شغل انباردارى به نفع او است؛ اما گاه همين مقدار نيز عايد شما نمى‌شود. چه بسا بعد از مردن شما و به سر آمدن مدت انبارداريتان، وارثان بر سر تقسيم ارث و اموال ذخيره شده با يكديگر به نزاع و مشاجره بپردازند و هر يك از صاحبان سرمايه و كالا هزار فحش و لعنت و نفرين نثار روح شما نمايند و اگر حقوق دنيايتان را پرداخت نكرده‌اند در آخرت شما را از لعن و نفرين بى‌نصيب نمى‌گذارند! حال نيك انديشه كنيد كه آيا انباردارِ بى‌حقوقِ ديگران بودن ارزش دارد يا نه؟ آيا ما براى اين كار آفريده شده‌ايم؟ پس فَأَنْفِقْ فِى حقٍّ وَلاَتَكُنْ خَازِنًا لِغَيْرِك؛ اموال خود را در راه صحيح خرج كنيد و خزانه‌دار و انباردار در ديگران نباشيد.

دنيا غصه ندارد‌

در ادامه اين وصيت، امام متقين على(عليه السلام) موعظه ديگرى به امام حسن(عليه السلام) مى‌فرمايند. بى‌ترديد مردم بر اثر تعلقى كه به امور دنيا و لذت‌ها و متاع آن دارند، اگر اندكى از اين متاع و ثروت را از دست بدهند، يا آن را مفقود ببينند، دلتنگ مى‌شوند و غصه فراوان مى‌خورند. شايد همه ما برخى از مراتب اين دلتنگى و ناراحتىِ ناشى از فقدان متاع دنيا را تجربه كرده باشيم؛ مثلا با گم‌كردن يك جلد كتاب يا انگشترى يا قطعه‌اى اسكناس؛ حتى در حال نماز قادر به تمركز حواس نبوده، بارها دچار حواس‌پرتى مى‌شويم و شىء مفقود شده را مى‌جوييم. چه بسا به پرخاشگرى پرداخته، باعث ناراحتى خود و ديگران مى‌شويم و ممكن است اعمال خلاف ادب و اخلاق از ما سرزند. اين روحيه ما به هنگام گم‌شدن يك قطعه اسكناس است. حال اگر مال‌التجاره كسى در دريا غرق شود چه مى‌كند؟ اگر زلزله يا سيل خانه و سرمايه كسى را از بين ببرد، او چه بر سر روز و روزگار خود و ديگران مى‌آورد؟ به هر حال گاه مفقود شدن يك انگشترى يا يك تسبيح قيمتى، چندين روز آدمى را غصه‌دار و چه بسا مريض مى‌كند يا او را از كارهاى مهم ديگر باز مى‌دارد و تمام ذهن و فكر او را مشغول مى‌دارد و نيرويى كه بايد صرف كار و عبادت شود صرف دل‌مشغولى فقدان متاع دنيا مى‌كند. اين نگرانى و غصه و

‌