پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٤ - عنان دل

پس نبايد آن‌قدر به اشخاص بدبين باشيم كه هيچ حرفى را حرف حسابى ندانيم؛ چرا كه حتى دشمن ما هم گاهى حرف خوبى مى‌زند كه به نفع ماست. از طرف ديگر اگر به كسى اعتماد داريم، نبايد آن قدر اعتماد كنيم كه هيچ احتمال خطا در وى ندهيم و همه سخنان وى را به حال خود سودمند و نافع بدانيم. خلاصه اين كه هم احتمال صحت و خيرخواهى را در مورد دشمن بعيد نشماريد و هم احتمال اشتباه و خيانت را از دوست مورد اعتماد دور ندانيد.

رُبَّما نَصَحَ غَيْرُ النّاصِحِ وَ غَشَّ المُسْتَنْصِح؛ چه بسا آدمى كه نصيحت‌گر ما نيست چنان خيرخواهانه ما را نصيحت كند كه ناصحان دل‌سوز اين‌گونه نصيحت نمى‌كنند و از آن طرف چه بسا دوست خيرخواه و دل‌سوزى كه سخنى را به عنوان نصيحت و دل‌سوزى مى‌گويد، اما در واقع قصد فريب ما را دارد؛ چرا كه معصوم نيست و ممكن است محكوم هواى نفس خود واقع شود. مبادا با غلبه سوء ظن نصيحت‌ها و خيرخواهى‌ها را از دست بدهيم و مبادا با حسن ظن غالب، گرفتار بدخواهى‌هاى افراد شويم!!