كاملاً روشن شد. حال مشاهده مى‌كنيد كه اين تأكيدات هرگز زياده از حد نيست و هر قدر هم تكرار بشود باز هم لازم است و دامنه وسيع تأثير اين بينش و عمقِ نفوذ آن در تمام ابعاد وجودى و رفتارى و احساسى و اعتقادى انسان‌ها، تأكيدها و تكرارهاى بيشتر از اين را مى‌طلبد. از همين روى در اوايل اين وصيت‌نامه، اميرالمؤمنين(عليه السلام) يك فصل مفصّل درباره اين مطلب ايراد سخن فرمودند و مثل همه نامه‌ها و خطبه‌هاى ديگر با بيانى مشروح، اين حقيقت خطير را شرح دادند كه زندگى دنيا چيست و آدمى براى چه در اين جا آفريده شده است و هدف او كجاست و... . اكنون در اين قسمت نيز بر اين حقيقت تأكيد كرده، مى‌فرمايند: اِنَّمَا لَكَ مِنْ دُنْيَاكَ مَا اَصْلَحْتَ بِهِ مَثْوَاك؛ از متاع اين دنيا چيزى براى تو و به نفع تو است كه با آن به اصلاح اقامتگاه خود يعنى عالم آخرت بپردازى. هر چه از اين دنيا براى آبادى آخرت خود استفاده كنى برايت مى‌ماند و به نفع تو است؛ اما اگر از اينها تنها براى آبادى همين دنيا و لذات آن استفاده كنى و به همين ميزان اكتفا نمايى، نابود مى‌گردد و تمام مى‌شود. با اين تفاوت كه اگر آن لذات از راه حلال و با رعايت احكام شرع به دست آيد، عقاب اخروى ندارد، و اگر براى آبادى اين دنيا و رسيدن به لذت‌هاى گذراى آن احكام شرعى را زير پا بگذارى، به واسطه همين لذت‌هاى زودگذر دنيا، مؤاخذه خواهى شد.

سرانجام زندگى غير الهى‌

صرف پاى‌بندى و رعايت احكام شرعى و تحصيل روزى حلال و پرهيز از كارهاى حرام هرگز نيل به مقامى عالى محسوب نمى‌شود؛ بلكه زيربناى اين اعمال همان مطابقت و هماهنگى با خداوند و ائمه اطهار(عليهم السلام) در بينش و گرايش به دنيا و آخرت است. وگرنه اكتفا به رعايت احكام شرعى و پرهيز از محرمات و كسب روزى حلال مانند اين است كه آدمى گوهر گران‌بهايى را كه در اختيار دارد، بدهد و در عوض يك وعده غذاى چرب و نرم بخرد؛ يعنى در حالى كه مى‌تواند با اين گوهر گران قيمت قصر و باغ دلگشا و زيبايى تهيه كند، آن را با يك وعده غذا معاوضه مى‌كند! آيا اين داد و ستد عاقلانه است؟! بى‌ترديد علاقلان او را سرزنش مى‌كنند و اين عمل را كارى احمقانه مى‌شمارند. اگرچه مثلا چلوكباب چيز خوبى است و شكم

‌