پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٧ - آداب رفاقت

آداب رفاقت (١)

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم

وَلاَتَتَّخِذَنَّ عَدُوَّ صَدِيقِكَ صَدِيقًا فَتُعَادِىَ صَدِيقَكَ، وَلاَتَعْمَلْ بِالْخَديعَةِ فَاِنَّهُ خُلْقَ لَئِيم، وَامْحَضْ أَخَاكَ النَّصِيحَةَ حَسَنَةً كَانَتْ اَوْقَبِيحَةً، وَسَاعِدْهُ عَلَى كُلِّ حَال، وَ زَلِّ مَعَهُ حَيْثُ زَالَ، وَلاَتَطْلُبَنَّ مُجَازَاةَ اَخِيكَ وَإِنْ حَثَا التُّرَابَ بِفِيكَ وَخُذْ[١] عَلَى عَدُوِّكَ بِالْفَضْلِ فَاِنَّهُ اَحْرَى لِلظَّفَرِ، وَتَسْلِمْ مِنَ الدُّنْيَا [النَّاس] بِحُسْنِ الْخُلْقِ وَتَجَرُّعِ الْغَيْظَ، فَاِنِّى لَمْ اَرَ جُرْعَةً أَحْلَى مِنْهَا عَاقِبَةً وَلاَ أَلَذَّ مِنْهَا مَغَبَّةً وَلاَ تَصْرِمْ أَخَاكَ عَلَى ارْتِيَاب وَلاَتَقْطَعْهُ دُونَ اسْتِعْتَاب وَ لِنْ لِمَنْ غَالَظَكَ فَاِنَّهُ يُوشَكُ أَنْ يَلينَ لَكَ؛

دشمن دوستت را به دوستى مگير، كه با دوستت دشمنى كرده‌اى و فريب‌كارى مكن كه خوى لئيمان و پست‌هاست. در پند و اندرزى كه به بردارت مى‌دهى ـ نيك يا زشت ـ با اخلاص و بى‌غرض باش. در هر حال ياور او و هر كجا رفت همراه او باش. خواهان كيفر و مجازاتش مباش؛ هرچند خاك به دهانت بپاشد. با دشمن خود به احسان رفتار كن كه براى پيروزى، عفو مؤثرتر است و با اخلاق پسنديده، خود را از دنيا (مردم) مصون نگهدار. خشم خود را اندك اندك بياشام چه من جرعه‌اى كه سرانجامش شيرين‌تر از اين باشد، ننوشيدم و پايانى گواراتر از آن نديدم. به مجرد ترديد و شك، از برادرت مبُر و بدون دلجويى از او مگسل و با كسى كه با تو درشتى مى‌كند نرمى كن چه بسا كه به زودى با تو نرمى كند.