اگر منظور اين باشد كه شخص معصوم يا همانند معصوم را برگزينيم، هرگز چنين معاشرتى رخ نخواهد داد. دسترسى به معصوم كه بسيار بعيد است و يافتن غير معصومى كه اين اوصاف را داشته باشد نيز كمتر ممكن مى‌گردد تا آدمى با او باب معاشرت را بگشايد. در اين صورت انسان تنها مى‌ماند و نبايد با كسى معاشرت كند. يعنى اگر چه معاشرت را ضرورى مى‌داند، ولى چون فرد مطلوب را كمتر پيدا مى‌كند، در عمل باب معاشرت مسدود مى‌شود. پس منظور از اين كه مى‌گويند با نيكان معاشرت كنيد چيست؟ طبيعى است كه مقصود آن است كه در بين كسانى كه معاشرت با آنها براى شما ميسور است، بهترين را انتخاب كنيد. اما معيار انتخاب بهترين‌ها چيست؟ قبلا گفتيم شاخص دوست خوب اين است كه ما را به خدا نزديك كند و ويژگى‌ها و شاخص‌هايش همان است كه در كلام حضرت عيسى(عليه السلام) بيان آن گذشت.

مطلب ديگرى كه بايد بدان بپردازيم اين است كه انسان چگونه با اشخاص صالح معاشرت و آنها را به عنوان هم‌نشين انتخاب نمايد؟ از چه راهى باب معاشرت را باز كند و حد معاشرت چه‌قدر است؟ طبيعى است كه در هر قشرى آدم خوب وجود دارد؛ از اين رو كيفيت ارتباط با خوبان در هر قشرى متناسب با همان قشر و در محدوده مسؤوليت و فعاليت آنهاست؛ يعنى ارتباط با آنها از همان مسير خاصى كه مناسبت دارد ممكن مى‌گردد. گاه فرد خوب در بين علما و معلمان و گاه در بين تجار و كسبه است. به هرحال در همه اصناف و اقشار جامعه آدم خوب وجود دارد و راه ارتباط با وى نيز مسيرى متعارف دارد و بايد سعى كنيم از همان طريق تجارت، معلمى و... توجه آن شخص را جلب نماييم. ما بايد سعى كنيم اراده حقيقى، و نيت پاك و عطش برخاسته از اعتقاد خودمان را براى خوب شدن به همراه خلوص نيت در راه كسب خوبى‌ها به اهل خير نشان دهيم تا آنها ما را در جمع خود بپذيرند و ما را به عنوان دوست خود قبول كنند. نيت واقعى ما بايد اين باشد كه به نحو احسن از وجود آنها و مكارم اخلاق آنها استفاده كنيم و بعد هم در مقام اثبات طورى رفتار كنيم كه بفهمند غرض و مرضى نداشته، جز اصلاح خود هيچ در سر نداريم و مى‌خواهيم از معاشرت با آنها استفاده كنيم. در واقع چون خوبان در صدد جذب صاحبان انگيزه سالم هستند ما بايد خودمان را به ايشان معرفى كنيم و با عمل خود نشان دهيم كه طالب خير و سعادتيم و اهل

‌