رفتار ناشايست و خشم و غضب ديگران، خشم خود را فرو بخوريم، آن‌چنان لذت و سرورى به ما دست خواهد داد كه اگر مقابله به مثل مى‌كرديم، هرگز چنان لذتى نمى‌برديم.

از جانب ديگر نيز اگر دقت كنيم معمولا پاسخ رفتار ناشايست اگر غير از آرامش و خويشتن‌دارى باشد، خود آفات زيادى به دنبال دارد و چه بسا گرفتارى‌هايى به همراه مى‌آورد. در مقابل، تسلط بر خويش و كنترل رفتار و فروبردن خشم اگرچه در ظاهر بسيار مشكل است اما لذت وصف‌ناپذيرى در پى دارد؛ پيامدى كاملا مغاير با عوارض ابراز خشمِ متقابل كه هرگز با آن قابل مقايسه نيست. پس نه‌تنها خشم گرفتن با فرونشاندن آن برابر نيست بلكه پيامدهاى اين دو عملكرد نيز هرگز قابل مقايسه نمى‌باشد. اگر آدمى بتواند بر خود مسلط شود و خشم خويش را فرو خورد بسيار شيرين است؛ در حالى كه ابراز خشم هرچند در برابر خشم باشد، لذت‌بخش نخواهد بود. گويا با اين تعبير حضرت(عليه السلام) درصدد بيان اين مطلب هستند كه گمان نكنيد اين سخن صرفاً يك نصيحت و پند خشك اخلاقى است، بلكه من خود اين واقعيت را به تجربه چشيده‌ام و حاصل تجربه شخصى من چنين است. اگر مى‌گويم خشم خودت را فرو خور، چون به تجربه يافته‌ام كه هيچ جرعه‌اى شيرين‌تر از خشمى كه فرو خورده شود، نيست. من چيز شيرين‌ترى نيافتم: فَاِنِّى لَمْ اَرَجُرْعَةً اَحْلَى مِنْهَا عَاقِبَةً وَلاَ اَلَذَّ مِنْهَا مَغَبَّة؛ جرعه‌اى كه نتيجه‌اش شيرين‌تر و گواراتر از فروخوردن خشم باشد نديده‌ام. با اين شكل سخن گفتن در واقع مخاطب را تشويق مى‌كنند كه تو هم تجربه كن آن‌گاه خواهى ديد كه چه لذتى دارد.

ب) اجتناب از قطع دوستى

بروز سوء تفاهم در زندگى اجتماعى يك پديده عادى است و به تعبير بهتر، لازمه يك زندگى اجتماعى اين است كه انسان گاهى رفتارهاى مشكوكى از ديگران و حتى از دوست خود مشاهده مى‌كند. حال اگر بنا باشد هر كسى به محض مشاهده رفتار مشكوك يا رفتارى كه انگيزه و علت آن مجهول است، دچار سوء برداشت شود و با ديده بدبينانه به آن نگاه كند و به سرعت عكس‌العمل نشان دهد هرگز پيمان دوستى پايدار نخواهد ماند و هرگز اثرى از دوست و رفيق ديده نمى‌شود؛ چراكه آدمى هميشه در معرض اين‌چنين رفتارهايى است و زمينه‌هاى مختلفى

‌