پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٣ - تسويف، آفت موفقيت

پيش‌آمده كه اقتضاى عبادت و سحرخيزى دارد بايد اين فرصت را مغتنم شمرد و در اين ايام به عبادت و سحرخيزى و روزه‌دارى پرداخت.

دورانديشى اقتضا مى‌كند كه فرصت را غنيمت بشماريم و در همين لحظه تصميم بگيريم و عمل مناسب اين فرصت را انجام دهيم؛ چراكه كه اين فرصت ديگر تكرار نمى‌شود و به دست نمى‌آيد. مبادا كار را پشت سر بيندازد و مسامحه كند كه مِنْ سَبَبِ الحِرْمانِ التَّوانى؛ به تأخير انداختن، موجب محروميت انسان مى‌شود. هرگز نمى‌توان اين را صبر و حوصله و دورانديشى ناميد؛ بلكه مصداق تام و كامل سهل‌انگارى، تسويف و فريب‌خوردن از شيطان است؛ چراكه آدمى مى‌تواند كار خيرى را انجام بدهد، ولى با اين دست و آن دست‌كردن، فرصت را از دست مى‌دهد و از انجام آن كار خير محروم مى‌ماند. البته در انجام كار خير و اغتنام فرصت بايد اولويت‌ها را رعايت نمود؛ چرا كه تعداد موارد كار خير، فراوان است. حتى در بين واجبات بايد واجب برتر را برگزينيم؛ چون گاهى اوقات چند تكليف واجب تزاحم پيدا مى‌كنند كه در اين‌گونه موارد بايد همان تكليفى را كه داراى اولويت تشخيص داده‌ايد، انجام دهيد. فكر كنيد و ببينيد چه كارى مهم‌تر و چه چيزى ارزش بيشترى دارد. وقتى تكليف و وظيفه خود را تشيخص داديد ديگر صبر و حوصله و مهلت‌دادن سزاوار نيست؛ چراكه مِنَ الْحَزْمِ اَلْعَزْم؛ اقتصادى دورانديشى، تصميم بر عمل است و مِنْ سَبَبِ الْحِرْمانِ التَّوانى؛ تأخير انداختن و سستى كردن سبب محروميت از فرصت مى‌گردد.