احترام گذارد و به هنگام احسان نمودن، دوست خود را مقدّم بدارد و اگر به چيزى احتياج دارد، احتياج وى را زودتر برآورده سازد. ولى افسوس كه گاهى صميميت و يگانگى به حدى مى‌رسد كه آدمى نه تنها حقوق دوست خود را فراموش مى‌كند و وظايف دوستى را ناديده مى‌گيرد، بلكه حتى خودِ رفيقش را نيز فراموش مى‌كند!

البته اين حالت از آن‌جا ناشى مى‌شود كه آنها شديداً با هم احساس خودمانى‌بودن مى‌كنند و نوعاً اين‌گونه است كه وقتى انسان‌ها خيلى با يكديگر صميمى شدند ديگر كمتر به هم احترام مى‌گذارند و چه بسا برخى از حقوق طرفينى را نيز فراموش مى‌كنند؛ مثلا از آن‌جا كه رفاقت و صميميت عميقى بين خود احساس مى‌كنند، در زندگى خصوصى با ضمير خطاب «تو» يكديگر را صدا مى‌زنند و از همين روى و در اثر عادت، در زندگى اجتماعى و در انظار مردم نيز به همان شكل و در قالب همان كلمات و الفاظ يكديگر را خطاب مى‌كنند. بايد توجه داشت كه اين شكل رفتار و برخورد به تدريج باعث كمرنگى رفاقت مى‌شود. روشن است كه خودمانى‌شدن و يكرنگى و صميميت نبايد سبب شود كه در انظار ديگران حقوق دوست خود را رعايت نكنيم و احترامش را نگه نداريم؛ بلكه بايد نسبت به او ارزش قايل شويم و مرزها را رعايت كنيم. صميميت نبايد به بى‌احترامى و فروگذاردن حقوق اجتماعى منتهى گردد؛ چراكه هر كسى در زندگى اجتماعى از موقعيت و حقوق خاصى برخوردار است و بايد اين حقوق و آن جايگاه اجتماعى را رعايت كرد.

اين قاعده و نكته مهم اخلاقى حتى در زندگى خانوادگى نيز بايد رعايت شود. درست است كه دو همسر بايد صميمى و خصوصى باشند و به يكديگر بدون هيچ گونه حجاب و مانعى محبت ارزانى دارند؛ ولى اين صميميت و خصوصى‌شدن هرگز به اين معنا نيست كه در انظار ديگران و در ملأ عام نيز به همين شكل رفتار نمايند. احترام اجتماعى اقتضا مى‌كند كه انسان در منظر ديگران به همسرش احترام بگذارد و محترمانه با او صحبت كند؛ لذا اگر در خانه و اتاق خصوصى با الفاظ خاصى همديگر را خطاب مى‌كنيد، يا با كلمات عارى از احترام و به صورت غير عادى با هم صحبت مى‌كنيد، اين شكل رفتار در خلوت هرگز به اين معنا نيست كه در اجتماع هم به همان شكل رفتار كنيد؛ مثلا در برابر ديدگان خواهر و برادر و ديگر اقوام

‌