پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٥١ - وجوب حفظ حرمت خود

دنياى ايده‌آل

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم

إِنَّمَا لَكَ مِنْ دَنْيَاكَ مَا أَصْلَحْتَ بِه مَثْوَاكَ فَأَنْفِقْ فِى حقٍّ وَ لاَ تَكُنْ خَازِنًا لِغَيْرِكَ وَ إِنْ كُنْتَ جَازِعًا عَلَى مَا تَفَلَّتَ مِنْ بَيْنِ يَدَيْكَ فَاجْزَعْ عَلَى كُلِّ مَا لَمْ يَصِلْ إِلَيْكَ؛

همانا بهره تو از دنيايت همان است كه خانه آخرت خود را آباد ساخته‌اى. پس به‌جا انفاق كن و خزانه‌دار ديگران مباش. اگر بر آنچه از دستت رفته زارى مى‌كنى پس بر همه آنچه به آن دست نيافته‌اى زارى كن.

مولى‌الموحدين على(عليه السلام) در اين نامه در موارد بسيارى بر ماهيت گذرا بودن دنيا، زندگى در آن و بى‌ارزشى آن تصريح نموده‌اند و اين واقعيت را به تعابير مختلف بيان فرموده‌اند كه لذايذ دنيا را مى‌بايد در راه كسب سعادت آخرت به كار گرفت و اِلاّ نه پايدار مى‌مانند نه ارزشى دارند. تكرار اين حقيقت در خطبه‌ها و نامه‌هاى ايشان كه گاه در يك خطبه يا نامه چندين بار تكرار مى‌شود، نشان از شدت اهميت آن دارد، كه اگر بيش از اين هم تكرار مى‌شد مفيد مى‌بود؛ چون انسان آن‌چنان در اين جهت گرفتار غفلت مى‌شود كه اگر هر روز و هر شب هم به او متذكّر شوند باز هم احتمال دارد كه آن را فراموش كند و در انتخاب مسير زندگى و بهره‌بردارى از لذايذ دنيا طريق انحراف پيش گيرد؛ لذا بيان شيوه صحيح زندگى و بهره‌مندى از دنيا، براى سعادت او بسيار مهم است.

شيوه زندگى‌

تصور ابتدايى انسان از شيوه صحيح زندگى اين است كه بايد به فكر تأمين نيازهاى دنيايى و