و براى ديگران چيزى را ناروا بشمار كه براى خود ناشايست مى‌دانى. ديگران را مثل خودت در نظر بگير و خودت را جاى ديگران بگذار. در هر سطحى از معاشرت براى رسيدن به يك ارتباط ايده‌ال و پسنديده تنها يك معيار وجود دارد و آن اين كه ارتباط را به شكل معكوس در نظر بگيريد؛ يعنى معاشر در جاى شما قرار بگيرد و شما به جاى او باشيد. آن‌گاه است كه آداب معاشرت را بدون كم و كاست مى‌فهميد و به كار خواهيد گرفت و باب يك ارتباط و معاشرت سالم فراروى شما گشوده خواهد شد. همه بايد اين قاعده و دستور را مدّ نظر داشته باشيم و آن را در هر سطحى از معاشرت به كار گيريم و در زندگى خانوادگى و ارتباط با فرزند و همسر و همسايه و ... آن را رعايت كنيم.

اگر مى‌خواهيد بدانيد در محيط خانوادگى با همسر، فرزند، پدر و مادر خود بايد چگونه رفتار كنيد، بايد در نظر آوريد كه اگر شما خودتان به جاى آنها بوديد و آنها در جاى شما بودند دوست داشتيد چگونه با شما رفتار كنند، حال كه شما به جاى آنها قرار داريد به خوبى مى‌فهميد كه بايد چگونه رفتار كنيد. پس اگر مى‌خواهيم معيارى محكم و فراگير و صحيح براى معاشرت ايده‌ال داشته باشيم و بدانيم كه چگونه بايد با ديگران رفتار كنيم بايد خودمان را به جاى آنها قرار دهيم و آن‌گاه طريق رفتار و سلوك خود را به دست آوريم و صحت و نادرستى رفتار خود را محك بزنيم.

همان‌گونه كه گذشت اين معيار در تمام سطوح معاشرت و ارتباط، اعم از ارتباط پدر و فرزندى، ارتباط دو همسر، ارتباط دو برادر، ارتباط همسايگى و... كاربرد دارد و مؤثر است؛ مثلا در ارتباط بين پدر و فرزند، اگر پدر نمى‌داند كه چگونه بايد با فرزند خود رفتار كند، مى‌تواند فرض كند كه اگر من فرزند و او پدرم بود چه نوع رفتارى را از سوى او مى‌پسنديدم. حال مى‌بايد همان گونه با فرزندش عمل كند. همين طور اگر همسايه‌اى داريد و درصدد هستيد شكل صحيح معاشرت با او را بدانيد، بايد فرض كنيد كه وى همسايه شماست و در جاى شما قرار گرفته است. حال همان گونه با وى رفتار كنيد. بنابراين اگر آدمى مى‌خواهد وظيفه‌اش را در معاشرت با ديگران بداند و كيفيت رفتار خود را با آنها محك بزند، تنها يك معيار وجود دارد و آن اين كه خود را به جاى طرف مقابل فرض نمايد و آن‌گاه به همان شكلى كه مى‌پسندد

‌