به يقين بهترين و گاه يگانه راه مصونيت يافتن از انبوه انحرافات و نفوذ وساوس شيطان، استناره از انوار علوم و ارشادهاى اهل‌بيت(عليهم السلام) مى‌باشد. در اين راستا و در ادامه مباحث جلد اول از اين مجموعه، به شرح و توضيح وصيت امام على(عليه السلام) به فرزندش امام حسن(عليه السلام)مى‌پردازيم. بدان اميد كه نويسنده و خواننده از اين چشمه فيض سبحانى بهره‌مند گردند و از اين رهگذر رضايت خداوند منان و حضرت ولى عصر (عجّل اللّه فرجه الشّريف) فراهم آيد.

قبل از هر كلام و سخنى از خداى متعال مسألت مى‌نماييم كه به بركت انوار پاك معصومان و به حرمت خون شهداى والامقامِ اسلام همه ما را هدايت فرمايد، دل‌هاى ما را لايق استفاده از انوار علوم اهل‌بيت(عليهم السلام) گرداند و قابليت جرعه‌نوشى از كوثر معارف الهى و ذخاير علوم سبحانى را به ما ارزانى فرمايد. همان‌گونه كه در جلد اول بيان شد، وصيت‌نامه اميرالمؤمنين على(عليه السلام) به امام حسن(عليه السلام) را مى‌توان به سه بخش تقسيم نمود: در بخش اول، حضرت على(عليه السلام)به معرفى وصيت‌كننده و وصيت‌شونده مى‌پردازند و اوصافى را براى خودشان به عنوان وصيت‌كننده و براى فرزندشان به عنوان وصيت‌شونده ذكر مى‌فرمايند. همچنين جايگاه و اهميت وصيت‌نامه را در فرهنگ اسلام كاملا روشن نموده، به تبع آن ارزش وصيت‌هاى خود را گوشزد مى‌فرمايند و ديگران را به بهره‌بردارى و استناره از اين انوار هدايت تشويق مى‌كنند. در بخش دوم، حضرت على(عليه السلام) به مقايسه دنيا و آخرت مى‌پردازد و با تأكيد بر گذرابودن زندگى دنيا زيربناى يك انديشه الهى را پى‌ريزى مى‌نمايد كه عهده‌دار ايجاد بينشى صحيح از زندگى دنيا و ارتباط آن با زندگى اخروى است. شايد بهترين بيانى كه درباره بيان حقيقت زندگى دنيا مى‌توان سراغ گرفت، در همين وصيت‌نامه شريف آمده است كه آن را «گذرگاه» معرفى مى‌كند و بدين وسيله زمينه بيان مطالب بخش پايانى را فراهم مى‌آورد. در قسمت سوم، آن حضرت، به بيان پندها و دستورهايى عملى مى‌پردازند كه در قسمت اول و دوم وصيتشان زمينه پذيرش آنها را فراهم آورده‌اند. در واقع مباحث قبلى زمينه‌ساز ورود به قسمت سوم، يعنى دستورالعمل‌هاى عملى، مى‌باشد؛ چرا كه با اعطاى بينش صحيح است كه زمينه عمل نيك و اصلاح فراهم مى‌گردد. عمل صحيح و خالص، خودسازى و اصلاح معنوى خويشتن در صورتى تحقق مى‌يابد كه انسان، بينشى صحيح از خويش و جهان هستى داشته باشد. از

‌