پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٧ - رونق بازار خيال

و چه اندازه اطمينان داريد كه واقعاً شما به سعادت خواهيد رسيد و از عذاب نجات پيدا خواهيد كرد؟ به چه دليل اين‌گونه سخن مى‌گوييد و اين عقايد را ابراز مى‌داريد؟ اگر دليلى بر اين سخنان خود داريد، بياوريد؛ قُلْ هَاتُواْ بُرْهَنَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صَدِقِين[١]. اين ادعايى كه مى‌كنيد يك آرزوست؛ آن هم آرزويى بى‌پايه، بى‌مايه و بى دليل. چه سان اعتماد داريد كه شما حتماً بهشتى هستيد و به جهنم نمى‌رويد؟ انسان بايد از آرزويش شناخت داشته باشد و بداند واقعاً چنين چيزى دست‌يافتنى است و از فلان روش هم به دست مى‌آيد. اين كه بهشت وجود دارد و آن بهشت دست يافتنى است، صحيح و مسلّم مى‌باشد، اما از چه راهى بايد به آن رسيد؟ آيا اين كه شما از بنى‌اسرائيل هستيد كافى است؟ يا صرف شيعه‌بودن براى رسيدن به بهشت كافى است؟ البته شفاعت حق است؛ اما شرايطى دارد كه آدمى بايد آن شرايط را تحصيل كند. خدا با كسى دوستى و خويشى ندارد؛ هر كه خدا را اطاعت كند، دوست خداست و هر كه معصيت نمايد دشمن خداست. اگر چه دوستان خداوند كه اهل اطاعتند گاهى دچار لغزش‌هايى مى‌شوند و گناهانى از آنها سر مى‌زند، ولى ممكن است در شرايطى خاص و به صورت‌هاى مختلف از عذاب الهى نجات پيدا كنند. شرط شفاعت اين است كه اولا دوست خداوند سبحان و اهل‌بيت(عليهم السلام) باشند، ثانياً اهل اطاعت باشند و ثالثاً لغزش و گناه آنها اتفاقى باشد و بناى آنها بر رعايت احكام الهى باشد والاّ به صرف ادعاى دوستى اهل بيت(عليهم السلام)نمى‌شود به بهشت وارد شد. اين آرزويى خام بيش نيست. به هرحال چه در امور دنيا و چه در امور آخرت به آرزوهاى بى‌اساس اعتمادكردن، عاقلانه نيست؛ بلكه اعتماد بر آرزوهاى بى‌پايه، پيشه احمقان است و آدمى را از رسيدن به اهداف دنيوى و اخروى باز مى‌دارد.