حال كه مى‌دانيم هدف زندگى و كمال نهايى انسان همان قرب الهى مى‌باشد، پس بايد در تمام كارها، اعمال، حب‌ها، بغض‌ها و... چيزى مطلوب ما باشد كه ما را متوجه قرب الهى نمايد. در اين ميان، انتخاب دوست با رعايت سه شرط فوق‌الذكر ما را در مسير قرب الهى، هدايت مى‌كند. ويژگى اول دوست خوب آن است كه ديدار او انسان را متوجه خداوند كند. بايد با آن كسى رفاقت و معاشرت كنيد كه هرگاه نگاهتان به او مى‌افتد، ياد خدا در دل شما زنده شود. اولين ويژگى يك رفيق خوب در مكتب اسلام آن است كه معاشرت با او ياد خداوند را در دل زنده سازد؛ كسى كه در حرف‌ها، عمل و رفتارش اخلاص مىورزد و تقوا را رعايت مى‌كند و چنان در انجام وظيفه‌اش دقت دارد كه وقتى او را مى‌بينيد ياد خدا در دل شما تجلى مى‌كند. ويژگى دوم يك دوست خوب آن است كه وقتى چند كلمه با او هم صحبت مى‌شويد، بر شناخت، معرفت و علم شما افزوده مى‌شود، و هيچ‌گاه حرف‌هاى چرند و پرند به زبان نمى‌آورد و از سخنانى كه هيچ فايده‌اى نداشته و ندارد، سخت پرهيز دارد و لذا با هر كلامى كه بر زبان جارى مى‌سازد، حكمت مى‌آموزد و دردى از دردها و نيازهاى شما را بر آورده مى‌سازد و يا به معلومات و دانش شما مى‌افزايد. خلاصه چيزى مى‌گويد كه به درد شما مى‌خورد و بر علم شما مى‌افزايد.

واضح است كه از او چيزى را بايد ياد بگيريم كه ما را به هدف، نزديك مى‌كند و در راه حركت ما به سوى خدا مؤثر مى‌باشد. پس دوست ايده‌آل آن است كه سيمايش ياد خداوند متعال را در دل شما زنده مى‌سازد و گفتارش هم به علم شما مى‌افزايد.

به بيان ديگر، آدمى از سه طريق با ديگران ارتباط برقرار مى‌سازد: از طريق گفتار؛ از طريق چهره؛ از طريق رفتار و كردار. حضرت على(عليه السلام) در تأثير رفتار و كردار مى‌فرمايند: دوست خوب بايد كردارش به‌گونه‌اى باشد كه شما را به كارهاى اخروى ترغيب كند. اگر كسى دايماً در فكر آخرت باشد، اين طرز تفكر باعث مى‌شود كه رفتار خودش را به سوى آخرت و سعادت ابدى جهت دهد. از اين‌رو ديگران عقايد او را در رفتارش منعكس مى‌بينند و رفاقت با او باعث مى‌شود كه شما هم به همان سوى كشيده شويد. به هر حال اعمالش به‌گونه‌اى است كه شما را به فكر آخرت و عمل كردن براى سعادت اخروى سوق مى‌دهد. كسى كه از قيافه‌اش گناه

‌