است و بر عكس، چه بسيار افرادى كه با كم‌ترين تلاش بيشترين بهره را از دنيا مالك شده‌اند. افراد زيادى با رفتار كاملا حساب شده، مؤدبانه، محترمانه، همراه با عزت نفس، مناعت طبع، حفظ دين و رعايت اصول اخلاقى، انسانى، دينى و بدون كم‌ترين دغدغه خاطر، بيشترين بهره را از زندگى دنيا كسب نموده‌اند. اين‌گونه نيست كه هر كه در راه تحصيل متاع دنيا طريق اجمال را برگزيد و راه پسنديده و جميل را انتخاب نمود و خودش را به آب و آتش نزد، حتماً محتاج و نيازمند باقى خواهد ماند و بهره‌اى به كف نخواهد آورد!

بنابراين راهى را انتخاب نما كه عاقلانه است و دين، كرامت، عزت نفس و آبروى تو محفوظ مى‌ماند. هرگز براى به دست آوردن متاع بى‌بهاى دنيا آبروى خود را نريز و عزت نفس خود را پايمال نكن و دين خود را از كف مده: وَ اَكْرِمْ نَفْسَكَ عَنْ دَنِيَّة وَ اِنْ ساقَتْكَ اِلى رَغْبَة فَاِنَّكَ لَنْ تَعْتاضَ بِما تَبْذُلُ مِنْ [دينِكَ وَ عِرْضِكَ و] نَفْسِكَ عِوَضا؛ خودت را از چيزهاى پست، برتر بدان و كرامت و عزت خود را حفظ كن و بپرهيز از اين كه به چيزهاى پست آلوده شوى و از راه تملق گفتن و ارتكاب حرام و فروختن آبروى خود، حاجت روا گردى؛ زيرا هرگز برابر آنچه از دين، آبرو و عزت خود صرف مى‌كنى، عوض نخواهى يافت. مؤمن بايد براى خود احترام و عزت نفس قايل باشد و به هنگام نيازمندى حاجت خود را به هركسى عرضه ندارد. قرآن كريم در مدح چنين افراد نيازمندى چه زيبا مى‌فرمايد كه انسان‌هاى بى‌اطلاع، اين گروه از مردم فقير را از شدت خويشتن‌دارى‌شان مردمانى غنى به حساب مى‌آورند؛ اما آنها را از چهره‌هايشان مى‌شناسى كه هرگز با اصرار چيزى از مردم نمى‌خواهند؛ ... يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَآءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُم بِسِيمَهُمْ لاَ يَسْئَلوُنَ النَّاسَ إِلْحَافاً ...[١]. آنهايى كه در مكتب اهل بيت(عليهم السلام)تربيت شده‌اند على رغم نيازمندى سخت و شديد هرگز از كسى چيزى نمى‌خواهند و اگر كسى احسانى به آنها نمايد و به طور پنهانى هديه‌اى به آنها بدهد، رنگ رخسار آنها سرخ مى‌شود و حاضر نيستند آن را بپذيرند. اما برخى براى رسيدن به متاع مختصر و بى‌ارزش دنيا كرامت نفس و عزت خود را هزينه مى‌كنند، و پيش هر كس و ناكسى حاجت و نياز خود را مى‌نمايند؛ در حالى كه مؤمن حقيقى هرگز براى رسيدن به اهداف زودگذر دنيوىِ خود به اين‌گونه كارهاى پست تن نمى‌دهد

[١] بقره (٢)، ٢٧٣. ‌