نِعْمَة فَإِنَّ كُفْرَ النِّعمَةِ مِنَ أَلاَْمِ الْكُفْر. همان‌گونه كه اشاره كرديم كفران نعمت و عواقب آن يكى از مصاديق وجود وجه اشتراك بين حوادث گذشته و پديده‌هاى آينده مى‌باشد. چگونه اگر در گذشته قومى ناسپاسى و كفران نعمت مى‌كرد به بدبختى مبتلا مى‌شد؛ براى آيندگان نيز با رعايت جهت اشتراك، چنين آينده‌اى پيش‌بينى مى‌شود. اگر ما هم كفران نعمت كنيم به اين بلاها دچار خواهيم شد. منظور از نعمت نيز فقط نعمت‌هاى مادّى نظير خوراك و پوشاك و رفاه و... نيست؛ بلكه مهم‌تر از آنها نعمت‌هاى معنوى هستند كه نبايد مورد غفلت و ناسپاسى قرار گيرند؛ مثلاً همان‌گونه كه گذشت نبايد از پاسدارى نعمت نظام اسلامى و در رأس آن ولايت فقيه كه از بزرگ‌ترين نعمت‌هاى معنوى است غفلت كنيم؛ چه اين نعمت با ديگر نعمت‌ها قابل مقايسه نيست. اين عطيّه الهى حاصل خون‌هاى پاك مجاهدان و علمايى مى‌باشد كه در طول تاريخ به پاى درخت طيّبه اسلام ريخته شده است. بايد از دل و جان پاسدار ولايت فقيه باشيم و بهويژه وظيفه روحانيان و عالمان دينى است كه آن را به طور علمى و دقيق تبيين نمايند تا در اذهان مردم جايگاه لازم و شايسته خود را به دست آورد. همين طور از جمله نعمت‌ها و بركات اين انقلاب، توجه به دين و قرآن و شرع مقدس است. اين نعمتى است كه بايد قدر آن را دانست و آن را ارج نهاد. البته كمبودهايى وجود دارد و ما انتظار نداريم كه در انقلاب اسلامى هرگز اثرى از عصيان و گناه نباشد. چنين خواسته‌اى قابل تحقق نيست؛ چه انسان‌ها معصوم نيستند. ما بايد در جهت اصلاح هرچه بيشتر جامعه تلاش كنيم و در كنار آن شكر نعمت‌هايى كه به بركت اسلام و انقلاب به ما داده شده است به جاى آوريم تا ادامه پيدا كند و رونق روزافزون يابد. اگر خداى ناكرده نعمت‌هاى الهى را فراموش كرديم و از نعمت رهبرىِ دينى و ولايت فقيه غفلت ورزيديم، به رهبرى كسى مبتلا مى‌شويم كه هيچ راهى براى پاى‌بندى به قرآن و شرع و ائمه اطهار(عليهم السلام) باقى نخواهد گذاشت. اگر اين پديده رخ دهد همه ارزش‌هاى اسلامى و انسانى و اعتقادات دينى و حقايق و احكام اسلام از جامعه رخت برمى‌بندد و در اين ميان، كسى جز خود ما مسؤول نخواهد بود: مَا أَصَبَكُمْ مِنْ مُصِيبَة فَبَِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُم؛[١] و هر[گونه] مصيبتى به شما برسد به سبب دستاورد خود شماست.

[١] شورى (٤٢)، ٣٠.