مى‌شود. در طول تاريخ نمونه‌هاى فراوانى وجود دارد كه طبق سنت الهى كفران نعمت موجب محروميت و شكر نعمت موجب فراوانى آن گشته است كه پرداختن به آن نمونه‌ها از حوصله اين گفتار خارج است. ولى لازم مى‌نمايد كه بر دو نعمت برزگ الهى تأكيد و تكيه كنيم: يكى نعمت عظيم انقلاب اسلامى و ديگرى نعمت ولايت فقيه. اين دو نعمت از بزرگ‌ترين نعمت‌هاى الهى است كه خداى متعال در اين زمان به ما اعطا كرده است.

اگر اين انقلاب اسلامى و ولايت فقيه نبود امروز اين عزت و پيروزى و سربلندى را نداشتيم. تمام سربلندى و عزت ايران و ايرانى محصول انقلاب اسلامى و وجود ولايت فقيه است. پيشرفت‌هاى مادّى و معنوى اين كشور مرهون اين دو نعمت بزرگ و بى‌بديل است و به بركت اين دو نعمت كه خداوند به ما عطا فرموده راه هزاران پيشرفت و ترقى به روى ما گشوده مى‌شود. فراموش نكنيم كه اين دو نعمت به قيمت بيش از هزاران سال تلاش و زحمت مجاهدان و علما به دست آمده و اين چراغ فروزان از جوهر جان آنها فروغ و زندگى يافته است. به ياد آوريم حكم معروف مرحوم ميرزاى شيرازى را كه وقتى در قضيه تنباكو، حكم به حرمت استعمال توتون و تنباكو داد و آن را مخالفت با امام زمان(عليه السلام) دانست، همه مردم از پير و جوان، دست از استعمال تنباكو كشيدند و بدون چون و چرا حكم آن بزرگوار را گردن نهادند. اين بدان سبب بود كه اعتقاد و باور مردم اين بود كه ايشان نايب امام زمان(عليه السلام) است و حكمش واجب الاطاعه مى‌باشد. از زمان همان حكم دشمنان به قدرت اين نيروى عظيم پى بردند و براى دور ساختن مردم از محور ولايت فقيه و شستشوى اذهان و افكار مردم از انديشه ولايت فقيه برنامه‌ريزى كردند تا بلكه اين نعمت الهى را از ما بگيرند. آنها گمان مى‌كردند كه بعد از دوران پهلوى و در طول پنجاه سال حكومت شاهنشاهى، حاكميت اين نيروى عظيمِ الهى در دل‌هاى مردم كم‌رنگ شده است؛ ولى نمى‌دانستند كه عشق به ولايت فقيه و ارادت به امام زمان(عليه السلام) و نايب او در دل‌هاى مردم چنان ريشه دوانيده است كه هرگز خشك‌شدنى نيست و اين نعمت و آن فرهنگ، شكوفايى روز افزون دارد و آثار و بركاتش جهان‌گير و پرتوافشان خواهد بود. ان شاء الله.