دل‌مشغولى گاه انسان را فلج مى‌كند و شيرينى زندگى را در كام وى چون زهر مى‌نمايد. در حالى كه همگان مى‌دانيم زندگى اين دنيا هرگز بدون آفت و بلا و گرفتارى و از دست دادن اموال و حتى خداى ناكرده عزيزان نيست و به طور حتم آدمى به اين امور مبتلا مى‌شود. لذا آنچه مهم مى‌نمايد كيفيت برخورد با اين حوادث و پديده‌هاى حتمى است. اگر بنا باشد آدمى با از دست دادن اندك ذره‌اى از متاع دنيا ماتم بگيرد هيچ وقت در زندگى روى خوش نخواهد ديد. چنين كسى از انجام وظايف عبادى و دينى خود باز مى‌ماند و كار و تحصيل و شغل خود را نمى‌تواند دنبال كند. به هنگام نماز تمركز حواس نخواهد داشت و با ديگران تلخى مى‌كند. رفتار و اخلاقش را در زندگى با زن و بچه‌اش هم تغيير مى‌دهد و... .

اين روحيه و انجام اين گونه اعمال نشانه نوعى بيمارى است و امام على(عليه السلام) بر اساس همين تلقى، براى علاج آن مى‌فرمايد: با خود بينديش كه كل دارايى تو در دنيا چه‌قدر است و چه چيزهايى در دنيا هست كه تو آنها را ندارى. بى‌ترديد ما در دنيا خيلى چيزها را نداريم. اموال بسيارى در دست ديگران هست كه ما هيچ‌يك از آنها را نداريم. هزاران گنج در زير زمين نهفته است كه ما آنها را نداريم. انبوه معادن طلا و نقره و نفت و الماس و... در دنيا و در اختيار انسان‌هاست كه ما ذره‌اى از آن را نداريم. حال آيا هيچ عاقلى غصه مى‌خورد كه چرا آن معادن نفت و طلا و نقره و آن جواهرات مال من نيست؟ بى‌ترديد هرگز هيچ عاقلى چنين غصه‌اى نمى‌خورد. پس اگر تو هم چيزى را از دست داده‌اى، اين‌گونه تصور كن كه اين شىء هم از جمله آن امورى است كه از ابتدا تو آن را نداشته‌اى. چگونه براى اموالى كه در اختيار تو نيست غصه نمى‌خورى، حال نسبت به اموالى كه از دست تو رفته است نيز غصه نخور و غمگين مباش؛ به ديگران تعرض نكن و هستى خود را نباز؛ بلكه خداوند را شاكر باش كه توانستى مدتى از آن بهره بگيرى و از اين لحظه كه آن را از دست داده‌اى مثل ساير چيزهايى است كه مال تو نيست. چيزهاى زيادى وجود دارند كه شما آنها را نداريد. مگر بايد براى هر چيزى كه در دست ما نيست غصه بخوريم؟! بايد خداوند منان را شاكر باشيم كه مدتى از اين نعمت استفاده كرديم و اكنون نيز مدت آن به سر رسيده و از بين رفته يا در دست فرد ديگرى است و او از آن استفاده مى‌كند و بود و نبود آن به ما ربطى ندارد تا در انديشه آن باشيم. اگر دوباره به

‌