پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٤٧ - تعادل روحى در تحول روزگار

مختلف را در نظر بگيريد و سعى كنيد در حالت اضطراب و عصبانيت دست به عملى نزنيد و مهم‌تر آن‌كه حالات روانى ما نبايد كاملا تابع تغييرات مادّى باشد.

پس با وجود تغييرات فراوانِ عالم، انسان بايد از ثبات نسبى روحى برخوردار باشد. مؤمن بايد سعى كند آن حالت ثابت روحى و روانى و آن وقار لازم را كسب كند. اگر خودش را به دست حوادث بسپارد و با هر حالتى كه پيش آمد او هم حالتش تغيير كند از مقام و منزلت اهل ايمان تنزل مى‌يابد. زندگى انسان پستى و بلندى‌هاى بسيار دارد. گاه انسان، سخت به فقر و تنگ‌دستى مبتلاست و جز آه در بساط ندارد. در چنين شرايطى تأمين نيازمندى‌هاى اوليه زندگى نيز كارى بسيار مشكل است. حال اگر در اين شرايط، ناگهان بخت به آدمى روى آورد و ثروت بادآورده‌اى نصيب وى گرديد، مى‌بايد مراقب باشد تا مبادا مغرور شود و دوستان گذشته خود را فراموش كند، يا به آنان فخر بفروشد. زيبايى زندگى به آن است كه آدمى در حال غنا و ثروتمندى فروتنى كند؛ وگرنه تواضع به هنگام فقر و تهى‌دستى نه‌تنها زيبا نيست بلكه بسيار زشت و ناپسند است. خشوع به هنگام نياز و جفا در وقت بى‌نيازى، كارى است بسيار زشت: مَا اَقْبَحَ الْخُضُوعُ عِنْدَ الْحَاجَةِ وَالْجَفَاءُ عِنْدَ الْغِنَى.