پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٠ - ب) اجتناب از قطع دوستى

براى سوء برداشت وجود دارد. در حالى كه اصل در روابط اجتماعى و ارتباط با ديگران و به خصوص در رابطه با دوستان آن است كه تمام آنها رفتارى صحيح و بر مبناى حسن نيت دارند. لذا حتى اگر رفتار شبهه‌انگيزى از آنها مشاهده كرديم و دچار شك و ترديد شديم كه آيا واقعاً اين كار و رفتار درست است يا نه بايد آن را صحيح بشماريم و مُهر صحت بر آن بزنيم و تمام اعمال افراد جامعه را نيكو و پسنديده بدانيم. به صرف اين‌كه ترديد پيدا كرديد، رفاقت خود را قطع نكنيد و به ديگران سوء ظن نداشته باشيد، بلكه بايد در ضمن استمرار رفاقت، بيشتر تحقيق كنيد تا به واقعيت پى ببريد. حتى اگر يقين پيدا كرديد كه اين رفتار وى غلط بوده و با نيت پليدى انجام شده است، باز هم نبايد درصدد تلافى و مقابله به مثل برآييد، بلكه مى‌بايد در راه اصلاح وى قدم برداريد.

پس به صِرف مشاهده يك رفتار شبهه‌آميز از دوست خود نبايد تصور كنيد كه او ديگر تمايلى به دوستى با شما ندارد يا اين كه قصد خيانت دارد و بايد رهايش كرد. هرگز نبايد با استناد به اين شك و شبهه‌ها رفاقت خود را قطع كنيد. حتى اگر يقين كرديد كه او عمداً درصدد قطع رفاقت با شماست يا در فكر انجام كارى ناشايست و نسبت‌دادن آن به شما بوده و مى‌خواسته در حق شما خيانت كند، باز هم نبايد به سرعت تصميم به قطع رفاقت بگيريد؛ بلكه بايد زمينه‌اى فراهم سازيد كه او از تصميم خود منصرف شود. بايد سعى كنيد او را به اشتباه خود آگاه كنيد و با صحبت و نصيحت و هر شيوه‌اى كه مناسب تشخيص داديد او را به ادامه دوستى صميمانه گذشته فرا بخوانيد. چه بسا رفتار شما موجب پشيمانى و اصلاح او شود و او را به جبران گذشته وادارد. اما اگر اين تدابير سودى نبخشيد و او را در اين عناد و دشمنى هم‌چنان مصمم يافتيد اين‌جاست كه مجال قطع رفاقت فراهم آمده است.