يارى را به منّت آلوده نسازند و موجب خجالت و شرمسارى نشوند. وگرنه عطانكردن با احترام و زبان خوش و امساك‌نمودن همراه با لطف و مهربانى بهتر است از بذل و بخشش همراه با بى‌احترامى و منّت.

بى‌ترديد آنچه در روابط اجتماعى، به‌خصوص در روابط مالى و كمك اقتصادى به ديگران بسيار مهم و حايز اهميت است، مقدّم داشتن خويشاوندان و افراد نزديك است. يكى از سفارش‌هاى مؤكد اسلام، صله رحم و ارتباط با خويشاوندان است كه در حوزه روابط اجتماعى از اهميت خاصى برخوردار است و يكى از راه‌هاى استحكام بخشيدن به اين روابط خويشاوندى، برقرارى ارتباط‌هاى مالى و كمك اقتصادى به آنهاست. ولى متأسفانه امروزه آن‌گونه كه بايسته و شايسته است، به اين مهم توجه نمى‌شود و بيشتر ما مسلمانان اين وظيفه شرعى و دستور اخلاقى را فراموش كرده‌ايم؛ در حالى كه صله رحم و حفظ ارتباط با خويشاوندان يك قاعده كلى و ضرورى در روابط اجتماعى است. البته ميزان و كيفيت ارتباط با هر يك از خويشاوندان و موارد استثنا شده و ... از جمله مباحثى است كه بايد مورد بررسى قرار بگيرد و سزاوار است كه از نظر علمى و عملى بيشتر از اين مورد اهتمام قرار بگيرد و مردم به رعايت آن ترغيب و تشويق شوند و پيامدهاى منفى عدم رعايت اين دستور اخلاقى و اثرات مثبت پاى‌بندى به آن گوشزد گردد. بهويژه بايد متذكر شد، قطع‌نمودن ارتباط با خويشاوندان از گناهان كبيره است و در برخى موارد، حفظ ارتباط با خويشاوندان واجب شمرده شده است.

روشن است كه همه خويشاوندان از نظر ميزان و درجه ارتباط يكسان نيستند و در يك مرتبه قرار نمى‌گيرند و آن كه نزديك‌تر است، حق بيشترى بر عهده ما دارد و در بين آنها افرادى كه نيازمند هستند بر ديگران مقدمند و بيشتر سزاوار ارتباط مى‌باشند. از همين رو است كه به خويشاوندان غنى و ثروتمند توصيه مى‌شود كه رابطه خود را با خويشاوند فقير قطع نكنند؛ همان‌گونه كه آن شخص فقير و نيازمند نيز نبايد رابطه‌اش را قطع كند و بگويد: «او به من نيازمند نيست و اگر من با او رفت و آمد نمايم چه بسا موجب اين سوء برداشت شود كه من به خاطر مال و ثروت او به سراغش آمده‌ام»!

‌