هزاران بيگارى مى‌دهيم اما كتابى را كه در طاقچه داريم، مطالعه نمى‌كنيم. در اين ميان ما مسلمانان از همه رسواتر هستيم و خسران بيشترى را متحمل مى‌شويم؛ چون سرمايه بيشترى را از دست مى‌دهيم و ثروت معنوى برترى را به هدر مى‌دهيم. ما بايد از علوم قرآن كريم و دانش بى‌انتهاى اهل‌بيت(عليهم السلام)استفاده كنيم، ولى قدر اين علوم را نمى‌دانيم و از آنها كمتر بهره مى‌بريم. همه ما معتقديم كه بهترين، كامل‌ترين و ارزنده‌ترين علوم در قرآن و كلمات اهل‌بيت(عليهم السلام) وجود دارد، اما از آن استفاده نمى‌كنيم. اين گنج بى‌بديل و ثروت بى‌حد هميشه در اختيار ما است، اما از آن بهره‌اى نمى‌گيريم و از كوثر بى‌كرانه آيات و روايات جرعه‌اى نمى‌نوشيم تا كام تشنه خود را با فكركردن، مطالعه نمودن و تأمل در علوم آن سيراب سازيم. متأسفانه على‌رغم امكانات وافرى كه در اين عرصه داريم ـ اعم از استفاده از استاد، كسب تجربه، بهره از تجارب ديگران و مطالعه در كتب علما و دانشمندان گذشته و... ـ كمتر از آن بهره مى‌گيريم كه بايد اين نقص به‌گونه‌اى مطلوب مرتفع گردد.

نقش تجربه در زندگى‌

آنچه براى همگان ميسور است و مى‌توانند در زندگى خود از آن استفاده كنند، تجربه است. تجربه‌هاى شخصى و تجربه‌هاى اندوخته شده توسط ديگران، هر دو چراغ راه زندگى است و مى‌تواند راه‌گشاى آينده ما باشد. در درجه اول تجربه‌هاى شخصى است كه بيش از هر چيز مى‌توان از آن استفاده نمود. اما هزاران افسوس كه آدمى عمر خود را صرف مى‌كند و در شرايط حاد و طاقت‌فرساى حوادث، تجاربى را كسب مى‌نمايد، ولى در موقعيت مناسب آنها را به كار نمى‌گيرد و چه بسا آنها را فراموش مى‌كند. آيا اين كيفيت برخورد با چشمه‌هاى معرفت جز حماقت نام ديگرى دارد!؟ به يقين هر كس به حسب سن و شرايط زندگى كه دارد در مسايل فردى، خانوادگى، اجتماعى، سياسى و حتى در كيفيت درس خواندن، معاشرت نمودن، مسافرت كردن و هر مسأله ريز و درشت ديگر كم و بيش تجاربى دارد كه بايد از آنها استفاده كند. اما صدحيف و دوصد افسوس و هزاران آه كه تعداد زيادى از ما با وجود برخوردارى از تجارب شخصى ارزنده، اغلبْ آنها را فراموش مى‌كنيم و يا هرگز آنها را به كار نمى‌گيريم.

‌