هر گاه نماز گزارنده در حال نشسته نداند كه از براى سجود نشسته، يا كه از براى اين كه مال نفيسى در پيش رويش گذارده و خوف دزديدن دارد نشسته، آيا بايد آن چه اذكار و اعمال مشكوكى است به عمل آورد يا سجود نمايد؟

جواب:

بلى بايد افعال مشكوكۀ ما قبل را كه محل آن نگذاشته است به جا آورد، حتى ركوع را به جهت آن كه سقوط حكم، وقتى است كه داخل فعل ديگر از افعال نماز شده باشد و در اينجا معلوم نيست.

٢٧٨: سؤال:

عالمى كه مجتهد نيست و فتوى مىدهد و مسأله مىگويد و حكم مىكند. در نزد عوام مىگويد «قول خدا و رسول، چنين است و حقير از قول ايشان مىگويم» و به قول مجتهدين حى و كتب آنها عمل نمىكند و مىگويد «كلام خدا و رسول و ائمه كافى [١] است، احتياج به مجتهد حىّ نداريم» با وجود اين كه قوت ترجيح مرجحۀ مسائل، ندارد. و در اينجا كتب مجتهدين حىّ و مقلدين آنها هست، آيا قول چنين عالمى معتبر است يا نه؟ و اين شخص عادل و ثقه است و نماز كردن با او صحيح است يا باطل-؟

[١]: در عصر ميرزا مداخله استعمار در امور روحانيت آغاز گرديد كه در سه محور فعاليت داشت:

الف: اخبارى گرائى بصورت مغاير با نحلۀ اخباريون معروف (رضوان اللّٰه عليهم). كه عبارت بالا ناظر به يك مصداق از آن است.

ب: توحيد گرائى بر عليه توحيد كه نمونه آن تحريك و تربيت و تشويق محمد عبد الوهاب و غائله وهابىگرى بود كه منجر به تخريب حرم ائمه طاهرين (ع) در حجاز و عراق گرديد.

ج: شعار عدم نياز مسلمين به «متخصص در دين»، و اين كه دين و احكام را همگان مىفهمند. هر سه جريان هنوز هم ادامه دارد ..