انقطاع استحاضه به چه چيز فهميده مىشود؟ ضعيفهاى مثلا ظهر خونى ديد، ديگر نديد تا مغرب حالا نماز مغرب و عشا را به يك وضو مىتواند بكند يا نه؟ و چه وقت بفهمد كه از استحاضه پاك شده است؟

جواب:

واجب است استبراء از براى دانستن تكليف خود، چنانكه در حيض لازم است.

يعنى پنبه داخل مىكند و لمحهاى صبر مىكند هر گاه پاك بيرون آمد منقطع شده است و الّا پس اگر آلودگى قليلى است باز در حكم مستحاضه قليله است و اگر كثير است در حكم كثيره است و هكذا، و لكن بايد بر او ظاهر شود در صورت پاك بيرون آمدن پنبه، اين كه اين پاكى از راه انقطاع و برء است. و اما هر گاه از قراين بر او ظاهر شود كه برء حاصل نشده و به آن عود خواهد كرد باز خود را مستحاضه مىداند.

١٤- سؤال:

ضعيفه خونى ديد، يك دقيقه يا يك روز زياد و روز ديگر نديد، حالا احتمال دارد كه فردا يا دو روز ديگر ببيند. حالا نماز و روزه را چه كند؟ برود و غسل كند و نماز كند، يا صبر كند كه ده روز بگذرد؟

جواب:

هر گاه اين ضعيفه «عادت مستقره» دارد به حسب وقت و عدد هر دو، يا به حسب وقت تنها، به مجرد ديدن خون در ايام عادت، روزه را مىخورد و نماز را ترك مىكند، ديگر انتظار سه روز نمىكشد، و هر گاه پاك شود در روز اول يا روز دوم به مجرد همين، غسل نمىكند، به جهت آن كه در تحقق اقل حيض كافى است سه روز متوالى كه در هر روزى يك لمحه خون بيند هر چند باقى روز پاك باشد، و هر گاه «مبتدئه» باشد كه تا به حال حيض نديده است و هم چنين «مضطربه» كه عادت خود را فراموش كرده، پس اينها بايد تا سه روز نشود، ترك نماز و روزه نكنند و عمل استحاضه بكنند. هر چند در روز اول، پاكى از براى آنها حاصل نشود. و در همه اقسام مبتدئه و مضطربه هر گاه در روز سوم هيچ خون نبيند البته ترك نماز و روزه نمىكند چون اقل حيض كمتر از سه روز متوالى نيست على الاظهر.

١٥- سؤال:

هر گاه كسى استحاضه قليله داشته، در صبح وضو ساخت و نماز كرد و