هر گاه ضرور باشد تعيين و نكرده باشد و آن لفظ در نزد اجير منصرف به نمازهاى يوميه و روزههاى ماه رمضان آن شخص منوب عنه، شده باشد و ملتفت به اين كه شايد غير اينها بوده باشد، نشده باشد، آيا اعاده ضرور است؟

جواب:

نه، ضرور نيست.

٢٤٥- سؤال:

هر گاه نداند كه اين قضاى نمازها و روزهها، يقينا در ذمۀ آن شخص منوب عنه است يا احتياط است، آيا همين كه قصد كرد اجير، كه اين نماز يا روزۀ كذائى را مىكنم نيابة عنه و تقربا له إلى اللّٰه، كافى است يا محتاج به تعيين است؟

جواب:

بلى، كافى است: عما فى الذمه قربة إلى اللّٰه.

٢٤٦- سؤال:

هر گاه اكبر اولاد ذكور، عصيانا قضاى فوايت پدر را نكند بر اولاد ديگرش واجب مىشود قضا، يا نه؟

جواب:

نه، واجب نمىشود.

٢٤٧- سؤال:

ساق جوراب را هر گاه بلند باشد به قدرى كه ضرور است، و لكن در حين نماز پايين بيايد مضر است يا نه؟

جواب:

مبطل بودن معلوم نيست [١]، و لكن بالا باشد.

٢٤٨- سؤال:

با جورابى كه ساق پاى را نگيرد سهوا، هر گاه كسى نماز كند محتاج به اعاده هست يا نه؟

جواب:

وجوب، معلوم نيست [٢].

٢٤٩- سؤال:

هر گاه در نماز، كلمهاى صحيح واقع نشد، در حين اعادۀ آن كلمه، هر كلمهاى پيشتر از سابق اعاده شود مضر است يا نه؟

جواب:

مضر نيست.

[١]: به توضيحى كه در ذيل مسأله شماره ٢١١ در ارتباط با مسأله شماره ١٧١ داده شده مراجعه شود.

[٢]: به توضيحى كه در ذيل مسأله شماره ٢١١ در ارتباط با مسأله شماره ١٧١ داده شده مراجعه شود.