و بدان كه عمده در اين باب، ملاحظۀ صدق غسل است با نيت و ملاحظۀ ترتيب فعلى يا حكمى (بنا بر قول به آن) و ملاحظۀ عدم اخلال به موالات و عدم مسح به آب جديد و فروع مسأله بسيار است. پس اين اصول را بايد در دست داشت و فروع را بر آن متفرع كرد.

و به هر حال: ظاهرا خلافى در اكتفاى به وضوى ارتماسى فى الجمله نباشد و اشكالى هم نباشد، چنانكه از تذكره و تحرير و ذكرى و غير اينها ظاهر مىشود.

٦٦- سؤال:

هر گاه كسى اعضاى وضو را شسته باشد بدون قصد وضو، آيا جايز است كه نيت وضو كند و به همان آبى كه در اعضاى اوست غسلات وضو را به عمل آورد، به اين نحو كه دست بمالد از رستنگاه مو، تا به ذقن و هم چنين از مرفق تا به سر انگشتان به نهجى كه در وضو مقرر است يا نه؟

جواب:

بلى ظاهر صحت وضو است هر گاه آن قدر آب در عضو است كه مسمّاى غسل به عمل مىآيد و آب جارى مىشود بر عضو.

٦٧- سؤال:

هر گاه كسى به آب نجس وضو بسازد يا غسل كند و نماز كند چه حكم دارد؟

جواب:

هر گاه عالما عامدا كرده طهارت و نماز او باطل است و واجب است تطهير بدن و اعادۀ وضو و غسل و نماز، خواه وقت باشد يا نه و هر گاه عالم بود به نجاست و فراموش كرد مشهور در آن نيز وجوب اعادۀ طهارت و نماز هر دو است. و دلالت مىكند بر آن موثقه [١] عمار و مرسلۀ [٢] اسحاق بن عمار عن الصادق (ع) عن الرجل يجد فى إنائه فارة و قد توضأ من ذلك مرارا و غسل منه ثيابه و اغتسل منه و قد كانت الفارة متسلّخة. فقال: ان كان رآها فى الاناء قبل ان يغتسل او يتوضأ او يغسل ثيابه ثم فعل ذلك بعد ما رآها فى الاناء فعليه ان يغسل ثيابه و يغسل كل ما اصابه ذلك الماء و يعيد الوضوء و الصلاة. و ان كان انما رآها بعد ما فرغ من ذلك و فعله فلا يغسل من الماء شيئا و ليس عليه شىء لانه لا يعلم متى سقطت فيه. ثم قال: لعله ان يكون انما سقطت تلك الساعة التى رآها. بلكه صحيحۀ [٣] على بن مهزيار نيز در

[١]: وسائل: ج ١ ص ١٠٦ متن هر دو حديث، يكى است

[٢]: وسائل: ج ١ ص ١٠٦ متن هر دو حديث، يكى است

[٣]: وسائل ج ٢ ص ١٠٦٣ باب: وجوب الاعادة ..، ح ١.