اگر كسى در نماز خود يا استيجارى، تكبيرات مستحبۀ نماز را در غير محلش بگويد، مثلا تكبير ركوع را در حالت هوى به ركوع و تكبير سجود را پيش از طمأنينه بگويد، نمازش صحيح است يا نه؟ و آثم است يا نه؟

جواب:

هر گاه به قصد اين كرده كه محل اين تكبيرات در اين اوقات است شرعا و مقصر است در اخذ مسائل، ظاهر اين است كه نماز او باطل باشد و آثم باشد، و اگر غافل بالمره بوده و به اين سبب در صدد تحقيق و اخذ مسأله بر نيامده، آثم نيست و وجوب اعاده هم معلوم نيست، بلى در نماز استيجارى اشكال است، چون بايد در عقد اجاره، منفعت معين و معلوم باشد در نزد طرفين و ظاهر حال مستأجر (در صورتى كه اعتماد به مصداق عرفى متشرعۀ «صحيح» كرده و اطلاق كرده) هم منصرف مىشود به صحيح نفس الامرى و آن چه غير آن شده باطل است و مستحق اجرت نيست.

٢٦٤- سؤال:

ظلمه كه در رخوت [١] و فروش [٢] مغصوب، نماز مىكنند قضاى نماز بر خود يا بر ورثۀ ايشان لازم است كه به جا آورند؟ و آيا به علاوۀ وجوب قضا، ردّ و انكار بر شارع است؟ و به اين سبب در حكم منكرين ضرورى دين مىشوند يا نه؟ بيان فرمايند.

جواب:

بلى نماز در جامه و فرش غصبى عمدا موجب قضاى نماز است بر آن شخص، و قضاى نمازهاى چنينى بعد از فوت آن شخص، مشهور آن است كه بر پسر بزرگ لازم است و وجوب آن بر او مطلقا بر حقير واضح نيست، و لكن هر گاه وصيت كرده باشد، از ثلث مال او استيجار كنند. و هر گاه نكرده، اگر وارث، احسانى به پدر خود بكنند و از براى او استيجار كنند كمال احتياط كردهاند.

و آن شخص به مجرد همين، داخل منكر ضرورى دين نمىشود.

[١]: رخوت جمع رخت و فروش جمع فرش كه البته در اولى ناصحيح مىباشد.

[٢]: رخوت جمع رخت و فروش جمع فرش كه البته در اولى ناصحيح مىباشد.