لا شك ان هذا المندوب مما لا يعتنى به فى امثال ذلك الامر الندبي لاشتراط النية و الاخلاص فى صحة العبادات. و اما بطلان الصلاة ففيه اشكال من جهة انه ذكر او دعاء او قرآن ظاهرا و يجوز التكلم بها فى الصلاة مضافا إلى الاذكار المعهودة المندوبة بالخصوص فغاية الامر جعل ذلك بالقنوت من باب مطلق الذكر و الدعاء. و من جهة ان المتبادر ممّا رخّص فيه الشارع من مطلق الذكر و القراءة هو ما كان للّٰه و خالصا له سيما من الرياء و ما كان خالصا عن الريا. و ان قصد به فعل مباح او ضمّ اليه كارادة الاخبار و التنبيه و ان حصل به الفعل الكثير فالاشكال فيه اكثر. و الاظهر فيما قصد فيه الريا او ضم اليه، البطلان. سيما اذا تحقق الفعل الكثير.

١٥١- سؤال:

هر گاه كسى انشاء سفرى مباح، نموده باشد و لكن در آن سفر در نظر دارد كه دروغى يا ضرر جزئى (اگر ممكن شود) به احدى رسانيده باشد. آيا اين قصد باعث اين مىشود كه سفر مباح نباشد و موجب اتمام نماز مىشود يا نه؟

جواب:

هر گاه خود سفر معصيت نباشد، مثل گريختن غلام از آقا يا به آن سفر، معصيت نكند و مثل اين كه سوار اسب غصبى مىشود و طى مسافت مىكند، يا همه جا در ملك غير، عدوانا مىرود يا آن سفر را براى معصيت نكند، مثل اين كه مىرود در نزد ظالم كه شكايتى بكند، يا از براى خريدن شراب و مثل آن، سفر آن مباح است و اين كه در نظر دارد كه معصيتى در آن راه بكند كه سفر به آن قصد، نشده باشد و داعى بر آن، فعل آن معصيت، نباشد از اباحه خارج نمىشود. خلاصه اين كه هر گاه اصل سفر مباح است اخطار اين امور به خاطر مضر نيست.

١٥٢- سؤال:

نماز هديۀ والدين را به چه روش بايد كرد؟

جواب:

دو ركعت نماز با حمد و هر سوره كه خواهد به جا آورد و ثواب آن را به ايشان هديه نمايد و بگويد خداوندا ثواب اين را برسان به روح والدين من و نماز مخصوص الحال،