هر گاه در قريهاى فقرا و مساكين باشند، آيا جايز است كه زكاة را به غيرى بدهند كه بيرون ببرد يا نه؟ و هر گاه به آن فقير دادند، آيا بريء الذمه مىشوند يا نه؟

جواب:

با وجود بودن فقير در بلد، بر غريب دادن جايز است، امّا افضل اين است كه اهل بلد را مقدم دارند، بلى اگر با وجود فقرا، زكاة را به بلد ديگر بفرستد كه به فقراى آن بلد بدهند، در آن وقت اگر تلف شود، ضامن است و امّا هر گاه تلف نشود و به دست فقير برسد بريء الذمه مىشود.

٣٣٠- سؤال:

نصاب شتر به چه نحو مىشود؟

جواب:

شتر، دوازده نصاب دارد: اول پنج شتر، در آن يك گوسفند بايد داد.

دوّم، ده شتر، در آن دو گوسفند بايد داد. سوم، پانزده شتر و در آن سه گوسفند بايد داد. چهارم، بيست شتر و در آن چهار گوسفند بايد داد. پنجم، بيست و پنج شتر است و در آن پنج گوسفند بايد داد. ششم، بيست و شش شتر است و در آن يك شتر مادۀ يك ساله پا در دو بايد داد، و امّا اگر ماده ندارد، نر دو ساله پا در سه بدهد. هفتم سى و شش شتر است و در آن شتر مادۀ دو ساله پا در سه بدهد. هشتم، چهل و شش شتر است در آن شتر مادۀ سه ساله پا در چهار بدهد. نهم، شصت و يك است در آن شتر مادۀ چهار ساله پا در پنج بدهد. دهم، هفتاد و شش است و در آن دو شتر مادۀ دو ساله پا در سه مىدهد.

يازدهم، نود و يك است و در آن، دو شتر مادۀ سه ساله پا در چهار سال است. دوازدهم، صد و بيست و يك است و هر چه زياد شود، در هر پنجاه شتر، يك شتر مادۀ سه ساله پا در چهار و [يا] در هر چهل شتر، يك مادۀ دو ساله مىدهد.

و احوط بلكه اظهر اين است كه در اينجا مراعات فقير را منظور داشته باشد، مثل اين كه در صد و بيست و يك، ملاحظۀ چهل را بكند به جهت اين كه سه چهل دارد و دو پنجاه و در صد و پنجاه ملاحظۀ پنجاه را بكند كه سه پنجاه دارد و اگر ملاحظۀ چهل را بكند سى