عمدا تعيين نكردن سوره، معنى ندارد. همين كه متذكر است كه بعد از حمد، سوره بايد بخواند، سورۀ معينى در نظرش آمد و همان را خواند، همين تعيين سوره است. و اما در صورت سهو يا غفلت: هر گاه بعد از حمد، سورهاى را بخواند و بعد از آن، به خاطرش آيد كه بعد از حمد، قصد اين سورۀ مخصوص را نكرده بود، يا پيش از حمد هم، قصد سورۀ مخصوصى نداشت و يك بار، خبر شد كه در بين سوره است، اظهر اين است كه اين نيز صحيح است.

بلى تعيين «بسم اللّٰه» به قصد سوره، ضرور است. به اين معنى كه هر گاه بسم اللّٰه را گفت و آن وقت سر گردان ماند كه چه سورهاى مىخواست بخواند، در آن وقت، هر سوره را كه معين كرد، بايد دو مرتبه، بسم اللّٰه را به قصد اين سوره بگويد و سوره را بخواند، و اما اگر غفلتا، بسم اللّٰه را گفت و مشغول سورهاى از سورهها شد و آن وقت به خاطرش آمد كه من تعيين بسم اللّٰه نكرده بودم، در اين وقت، اظهر صحت است، به جهت آن كه همان چه داعى او بوده، بر خواندن سوره، داعى او بوده. به گفتن بسم اللّٰه، به جهت همان سوره، و اين كافى است. و از اينجا معلوم شد كه هر گاه از سوره خواهد عدول كند به سورۀ ديگر، بسم اللّٰه را بايد اعاده كند به قصد سورۀ دوم.

١٥٦- سؤال:

كسى شك كرده بود در نماز ظهر، مىخواست نماز احتياط بكند، از خاطرش فراموش شد، متوجه نماز عصر شد. در ميان نماز عصر به خاطرش آمد كه نماز احتياط مانده. آيا چه طور كند؟ يا بعد از فارغ شدن از نماز عصر به خاطرش بيايد، يا در راه، چه بايد كرد؟

جواب:

اظهر اين است كه جايز است كه نماز عصر را تمام كند و بعد از آن، نماز