تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٢٥٧ - ١١ - كيفر عشق مجازى
مورد محبت قرار بدهد ؟ يقينا اين خود بينى وخود هشيارى براى عشاق مجازى نمى تواند امكان پذير بوده باشد ، زيرا همين كه خواست خود را براى خويشتن مطرح نمايد ، وواقعيت خود را دريابد ، با اين حقيقت رو برو خواهد گشت كه او داراى روحى بس عالىتر از آنست كه به دو چشم وابرو يا مقامى باخته ومستهلك شود . وگاهى هم پايدارى عشقش بهزاران قربانى انسانى نيازمند باشد .
بسى عالىتر از آن پول است كه عصارهء جانهاى فلج شده ى آدميان مى باشد . بسى عالىتر از آن است كه قربانى ساخته هاى خيالات وتوهمات بىپايهء مغز بوده باشد .
آن گاه با مقدارى دقت خواهد فهميد كه روحى كه در درون دارد ، آينهء بس صيقلى شده براى نشان دادن عظمتهاى هستى وجمال وجلال خداوندى است .
انسانى كه داراى اين هويت الهى است ، چه اندازه بايد در درون خود بازيگرى صورت داده وهويتى در خارج از خود به نام معشوق بسازد وبه صورت آن معشوق عشق بورزد پس در حقيقت عاشق مجازى اولا خود را مسخ مى كند وچيزى از خود مى سازد كه خدايش هم آن را نيافريده است ، سپس يك موجود ديگر را در خارج از ذاتش مورد بازيگرى قرار داده به صورت مطلق در مى آورد ومعشوقش مى نامد ، آنگاه اين خود مسخ شده با آن معشوق ساخته شده در هم مى آميزند وغائلهء عشق مجازى را براه مى اندازند .
١١ - كيفر عشق مجازى
عاشقان از درد زان ناليده اند كه نظر ناجايگه ماليدهاند [١] عاشقان لعبتان پر قذر كرده قصد خون وجان يكديگر
[١] دفتر چهارم ، ص ١٩ ب ٥٠ . .