تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦٠٦ - آيه

زان اناى بىعنا خوش گشت جان شد جهان او زان اناى اين جهان
((٤١٤١)) او گريزان وانا اندر پيش مى دود چون ديد ويرانى ويش
((٤١٤٢)) طالب اويى نگردد طالبت چون بمردى طالبت شد مطلبت
((٤١٤٣)) زندهاى كى مرده شو شويد تو را طالبى كه مطلبت جويد تو را
((٤١٤٤)) اندرين بحث ار خرد ره بين بدى فخر رازى راز دار دين بدى
((٤١٤٥)) ليك چون من لم يذق لم يدر بود عقل وتخييلات او حيرت فزود
((٤١٤٦)) كى شود كشف از تفكر اين انا اين انا مكشوف شد بعد الفنا
((٤١٤٧)) مى فتد اين عقلها در افتقاد در مغاكى حلول واتحاد
((٤١٤٨)) اى اياز گشته فانى زاقتراب همچو اختر در شعاع آفتاب
((٤١٤٩)) بلكه چون نطفه مبدل تو به تن نز حلول واتحاد مفتتن
((٤١٥٠)) عفو كن اى عفو در صندوق تو سابق لطفى وما مسبوق تو
آيه « لأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وأَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلافٍ ولأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ . قالُوا لا ضَيْرَ إِنَّا إِلى رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ ٢٦ : ٤٩ - ٥٠ » (١) ( فرعون به آن ساحران كه به موسى عليه السلام ايمان آوردند ، گفت : ( دستها وپاهاى شما را به طور خلاف مى برم ( دست راست با پاى چپ ويا بالعكس ) وهمهء شما را به دار مى آويزم . آنان گفتند : ضررى نيست ، زيرا ما به سوى پروردگارمان بر مى گرديم ) .
« قالَ يا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ . بِما غَفَرَ لِي رَبِّي وجَعَلَنِي مِنَ اَلْمُكْرَمِينَ ٣٦ : ٢٦ - ٢٧ » (٢) ( گفت : اى كاش قوم من مى دانستند كه پروردگار من براى چه مرا بخشيد واز اكرام شدگان قرارم داد ) .
« فَحَشَرَ فَنادى . فَقالَ أَنَا رَبُّكُمُ اَلأَعْلى ٧٩ : ٢٣ - ٢٤ » (٣)

(١) سوره الشعراء ، آيهء ٥٢ و ٥٣ . .
(٢) سوره يس ، آيهء ٢٧ و ٢٨ . .
(٣) سوره النازعات ، آيهء ٢٤ و ٢٥ . .