تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٨٩ - بردن روباه خر را پيش شير و جستن خر از شير و عتاب كردن روباه با شير كه هنوز خر دور بود شتاب كردى و عذر گفتن و لابه كردن شير روبه را كه برو و دگر باره اش بفريب

آيه
روايت


((٢٥٨٢)) توبه ها كرده است خر با كردگار كاو نگردد غرهء هر نابكار
((٢٥٨٣)) توبهء او را به فن برهم زنيم ما عدو عقل وعهد روشنيم
((٢٥٨٤)) كلهء خر گوى فرزندان ماست فكرتش بازيچهء دستان ماست
((٢٥٨٥)) عقل كان باشد ز دوران زحل پيش عقل ما ندارد آن محل
((٢٥٨٦)) از عطارد وز زحل دانا شد او ما ز داد كردگار لطف خو
((٢٥٨٧)) علَّم الانسان خم طغراى ماست علم عند الله مقصدهاى ماست
((٢٥٨٨)) تربيهء آن آفتاب روشنيم ربى الاعلى از آن برمى زنيم
((٢٥٨٩)) تجربه گر دارد او با اين همه بشكند صد تجربه زين دمدمه
((٢٥٩٠)) بو كه توبه بشكند آن سست خو در رسد شومى اشكستن در او
آيه « اَلَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ . عَلَّمَ اَلإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ ٩٦ : ٤ - ٥ » (١) خدايى كه نوشتن با قلم را به انسان تعليم كرد وبه انسان آن چه را كه نمى دانست آموخت ) « قُلْ إِنَّمَا اَلْعِلْمُ عِنْدَ الله ٦٧ : ٢٦ » (٢) ( به آنان بگو جز اين نيست كه علم در نزد خدا است ) روايت « قال رسول الله صلى الله عليه وآله ان الأناة من الله والعجله من الشيطان » (٣) ( بردبارى از خداوند وشتاب زدگى از شيطان است ) « سبحان ربى الاعلى وبحمده » (٤) ( تسبيح مى كنم پروردگار اعلايم را وستايش مى كنم او را )

(١) سوره العلق ، آيهء ٤ و ٥ . .
(٢) سوره الملك ، آيهء ٢٦ . .
(٣) سفينه ، ج ١ ص ١٢٩ ، نقل از خصال شيخ صدوق . .
(٤) ذكر سجده .