تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٣ - شرح آيات

شكست، زيرا از جانب پيروزمند چيره‌اى نازل شده كه با توانمندى خود رسالتهاى خويش را تأييد و تقويت مى‌كند، و اين امر استمرار پرتو افشانى اسلام را در زمين، با وجود تمام موانعى كه گردنكشان در برابر آن قرار مى‌دهند، مى‌رساند.

[٦] امّا هدف اين رسالت همان بيم دادن و هشدار گروه بى‌خبران و غافلان است كه پيش از پيامبر (خاتم) بيم‌دهنده و هشدار دهنده‌اى نزد آنها نيامده است.

«لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أُنْذِرَ آباؤُهُمْ فَهُمْ غافِلُونَ‌- تا مردمى را بيم و هشدار دهى كه پدرانشان بيم داده نشدند و در بى‌خبرى بودند.»/ ٩٦ اغلب مفسّران اين آيه را چنين تفسير كرده‌اند كه آنها قومى بودند كه پدرانشان پيش از آن بيم داده نشده بودند، و اين مخالف با گفته خداست كه

«وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِيها نَذِيرٌ- و هيچ ملّتى نيست مگر آن كه به ميانشان بيم دهنده‌اى بوده است»، [٩] و تفسيرى ديگر وجود دارد كه حرف (ما) را موصول قرار مى‌دهد و معنايش به تقريب چنين مى‌شود: «تا قومى را بدانچه پدرانشان از عذاب بيم داده شده‌اند، هشدار دهى».

به هر حال خواه اين يا آن تفسير را بپذيريم، در واقع معلوم است كه قوم پيامبر از، مدّتى طولانى بيم داده نشده بودند، پس آنها پيش از او بيم و هشدار داده نشده بودند، و اين معنى را در آيه‌اى ديگر مى‌يابيم كه: «وَ ما أَرْسَلْنا إِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِنْ نَذِيرٍ- و پيش از تو بيم دهنده‌اى بر آنان نفرستاديم»، [١٠] ولى آيا اين بدان معنى است كه آنها هيچ گاه بيم و هشدار داده نشده بودند؟ هرگز ...

[٧] سياق مطلب مبارزه‌ها و ستيزه‌هايى را يادآور مى‌شود كه پيامبر خاتم- مانند ديگر پيامبران- در راه دعوت با آنها روبرو شده است، پس اين مردم ايمان نخواهند آورد، و به زودى نبردى تلخ ميان او و ايشان درخواهد گرفت، و اين نبرد