مردم با اختلاف دينها و مذهبهاى فكرى خود، هر گروهى پروردگار خود را به وصفى توصيف مى‌كند كه شايسته مقام پروردگارى و ربوبيّت نيست، ولى بندگان مخلص خدايند كه از طريق تسبيح (و منزّه شمردن او) او را چنان كه شايسته اوست توصيف مى‌كنند.

مفسّران و فقيهان در تعريف و تعيين بهترين كلمات ذكر و ياد كرد خدا اختلاف نظر دارند. برخى از آنان گويند بهترين كلمه «الحمد للَّه» است، و ديگران گويند: آن كلمه بهتر «لا اله الّا اللَّه» است، و گروه سوم گويند «اللَّه اكبر» بزرگترين كلمه از آن ميان است، آنچه به نظر من مى‌رسد اين است كه كلمه «سبحان اللَّه- منزّه است خدا» بزرگترين و گرانسنگ‌ترين آن كلمات در پيشگاه خداست، زيرا طبيعت انسان طبيعتى است كه به معناى فراگير در جهل و در مرحله دوم در دور شدن از خدا متمركز شده، و اين كيفيّت انسان را وامى‌دارد كه آفريدگار را بر حسب طبيعت خود تصوّر كند، پس در اين صورت او را- مثلا- محدود، ناتوان، نادان و مركب تصوّر مى‌كند، و اين از خاستگاه نگرش او به خود و چيزهاى پيرامون خود است، آن گاه دل‌انگيزى زيبايى طبيعت، و آرايش شهوتها و اميالى كه نفس را به سوى آنها مى‌خواند، و چيرگى جبّاران و شادخواران همه اينها مؤمن را از پروردگار خود دور مى‌سازد، و او را بر آن مى‌دارد كه به نحوى پنهانى به خدا شرك آورد، و اين امرى است كه او را محتاج به تكرار تسبيح مى‌كند.

/ ٣٠١ گفته مخلصان به بيان «سبحان اللَّه» كه بر زبانشان مى‌گذرد، همانا اعتراف به عجز آنان از شناخت كنه ذات خداست، جز شناختى كه آن را از حدّ تعطيل و تشبيه خارج مى‌سازد و شناختى است كه امامان هدايت بدان دعوت كرده‌اند، و اين شناخت و معرفت آنان را از عقايد گمراه كننده دور مى‌سازد.

امام صادق- عليه السّلام- گويد

«همانا خداى تبارك و تعالى نامى بيافريد به حروف ناموصوف؛ و به تلفّظ، ناگفتنى؛ و به شخص، شكل نپذيرفتنى؛ و به تشبيه، وصف ناكردنى؛ و به رنگ، رنگ نشدنى؛ اطراف از آن دور، و حدود از آن مهجور، احساس هر