تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥ - شرح آيات

نمى‌شود.

«وَ مَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ- و مكر آنان از ميان برود.» كردار نيك تو را پروردگار فرا مى‌برد، و مكر آنان را فرود مى‌آورد و «يبور» يعنى تباه مى‌كند. بسيارى از كسان مردم را چپاول مى‌كنند، مانند قاچاقچيان و نيرنگبازان، گاه مى‌بينيم كه يك بار سودى خيالى مى‌برند ولى سرانجام زيان مى‌بينند.

و عزّت يعنى اين كه راه درست و استوار را بيابى، و در آن راهسپار شوى، در آن هنگام مى‌بينى كه تمام قوانين و سنّتهاى زندگى به تو خدمت مى‌كنند.

/ ٣٣ [١١] سياق آيات شمول و فراگيرى تدبير خدا را در شؤون انسان تأكيد مى‌كند و روشن مى‌سازد كه چگونه دگرگونيهاى زندگى بشر به دست تقدير خداى سبحان جريان مى‌يابد، نخست او ما را از خاك آفريده و سپس نطفه و سپس براى ما همسرانى آفريده است و فرزندانى را نصيب ما كرده كه ما خود جنس جنين و مقدّرات او را نمى‌دانيم.

«وَ اللَّهُ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ جَعَلَكُمْ أَزْواجاً- خدا شما را از خاك و سپس از نطفه بيافريد. آن گاه جفتهاى يكديگرتان قرار داد،» تا با يكديگر انس و الفت پيدا كند.

«وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى‌ وَ لا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ‌- هيچ زنى باردار نمى‌شود و نمى‌زايد مگر به علم او،» زيرا تو در خصوص جنس جنين هيچ انديشه‌اى ندارى، ولى خدا مى‌داند كه هر زنى چه چيزى را باردار شده، آيا نر است يا ماده، هم چنان مى‌داند كه سرنوشت او چه خواهد شد.

«وَ ما يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَ لا يُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا فِي كِتابٍ‌- و عمر هيچ سالمندى به درازا نكشد و از عمر كسى كاسته نگردد، جز آن كه همه در كتابى نوشته شده است،» عمر اين نوزاد چه قدر خواهد بود، و آيا عمرى دراز خواهد داشت؟ يا اجل‌