تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١ - نام اين سوره

مى‌كند و به سوى كردار نيك مى‌راند، و او را به كوشش و مجاهدت از راههاى درست، به هدفهايش مى‌رساند).

هيچ كس حتى اگر از خويشان آدمى باشد بار اعمال و سنگينى گناهان ديگرى را بر دوش نمى‌كشد (اين حقيقت را كسى درك نمى‌كند و از گناه خويش نمى‌هراسد مگر آن كه ناديده از پروردگار خود پروا كند و نماز گزارد (و با دادن زكات) پاكيزه شود) پيامبر تنها كسانى را بيم مى‌دهد كه از خدا مى‌ترسند و نماز مى‌گزارند و تزكيه مى‌كنند و هر كه پاك شود براى خود پاك شده است.

(واجب است كه اين امر را به روشنى بفهميم و دريابيم كه كافر با مؤمن نيكوكار صالح برابر نيست، زيرا چنين دريافت و شناختى در گزينش راه درست براى رسيدن به هدفها سهمى بسزا دارد).

نابينا و بينا برابر نيستند (پس كافر و مؤمن نيز برابر نباشند) و تاريكى و روشنى برابر نيستند (پس گمراهى كجا و رهيابى كجا؟) و سايه و گرماى آفتاب يكسان نيست (صلح و امنيت و عافيت بهتر از جنگ و ترس و بيمارى است) و نيز زندگان (يعنى آنان كه سخن خدا را مى‌شنوند و بدان زنده مى‌شوند) با مردگان (كه دلهايشان مرده است) برابر نباشند.

همانا خداوند پيامبر را فرستاد تا مردم را از عذابى سخت كه به ناباوران تكذيب كننده (حق) وارد مى‌شود، بيم دهد، هم چنان كه به ميان هر امّتى بيم دهنده‌اى فرستاد و به نيكوكاران مژده داد كه آنان را پاداشى است نيكو.

(محور سوّم در اين سوره، چنان كه پيداست، همان اشاره به اختلاف رنگ كوه‌ها، و رنگ افراد بشر و چارپايان و دامهاست، و هشيارى و آگاهى عالمان نسبت به اشاره‌هاى اين اختلاف. آنان برگزيدگانى هستند كه خدا بر پايه اختلاف درجاتشان كتاب خود را به ميراث آنان داد و پاداش نيكويشان نزد پروردگارشان است، و شايد اين محور، در بيان نمونه‌اى زنده از كسى كه به دنبال خشنودى پروردگار خود بوده و خدا او را به راه درست عزّت و توانگرى و پاداش نيك رهنمون شده، به محور اوّل بپيوندد).