تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣٦

/ ٥٤٦ «وَ تَرَى الْمَلائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ‌- و فرشتگان را مى‌بينى كه گرد عرش خدا حلقه زده‌اند و به ستايش پروردگارشان تسبيح مى‌گويند،» و اين منظره از بزرگترين جلوه‌گريهاى قدرت و عظمت خداست، آن گاه قرآن به پايان دادگاه عادلانه الهى كه به مقياس حق تكيه دارد اشاره مى‌كند.

«وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِ‌- ميان آنها نيز به حق داورى گردد.» اهل بهشت هم چنان نعمتهاى خدا را بر خود به ياد مى‌آورند كه بزرگترين آنها نعمت هدايت در دنيا و نجات از دوزخ در آخرت است، و پروردگار خود را مى‌ستايند، و از سوى ديگر عدل خدا بر دوزخيان تجلّى مى‌كند كه به دوزخ وارد مى‌شوند در حالى كه به مسئوليّت خود در خصوص اين سرنوشت اعتراف دارند و معترف‌اند كه حكم خدا درباره آنها حق و راست است، پس آنان نيز پروردگارشان را مى‌ستايند.

«وَ قِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌- و گفته شود: ستايش از آن خدايى است كه پروردگار جهانيان است.»