تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧٧ - شرح آيات

بيرون آورد، به آن دو گفت: «هَلْ أَدُلُّكَ عَلى‌ شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لا يَبْلى‌- آيا تو را به درخت جاودانى و ملكى زوال ناپذير راه بنمايم؟». [٤٢] بدين سان مى‌بينى كه عشق جاودان بودن را در درون ايشان برانگيخت و آنان را به نافرمانى واداشت و با فرزندان آدم نيز چنين مى‌كند، زيرا به راستى از بزرگترين اسباب ارتكاب گناهان همانا عشق به جاودان بودن است.

از اين جاست كه امام على (ع) وقتى كسى از او پرسيد: آن حق كه شبيه باطل است كدام است؟ گفت: مرگ، زيرا علاقه به جاودانگى نمى‌گذارد انسان به مرگ، يعنى آنچه هيچ جاندارى را از چنگ آن رهايى نيست، اذعان كند،/ ١٨١ و پروردگار سبحان ما گفته است: «كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ‌- همه كس مرگ را مى‌چشد». [٤٣] اين احساس فطرى ژرف نسبت به جاودانگى در اين دنيا تحقق نمى‌يابد، پس با بقاى در آخرت به تحقق مى‌پيوندند، و مرگ جز پلى و دنيا جز كشتگاهى نيست، و در واقع آخرت است كه زندگى راستين در آن جا باشد.

امّا جهل بشر به قدرت خدا و پوشيده ماندن چيزهايى كه نمى‌بيند به سبب پرده‌اى كه ديدنيهايش بر آنها مى‌افكند و راه بردن از عالم شهود به غيب، هم چنان به عنوان گردنه اصلى فرا روى بشر باقى مى‌ماند.

از اين رو مى‌بينيم كه آيات قرآن ما را يادآور نشانه‌هاى قدرت خدا مى‌شود، اين آسمانهايى كه ماهها و خورشيدهاى بى‌شمار دارد، و اين افلاك كه فراخناى آنها را حدّ و مرزى نيست، و به سبب فرمانبردارى و سرسپردگى به پروردگار خود سر مويى از مسير خويش منحرف نمى‌شود، و اين زمينى كه شگفتيهايش تمام نمى‌شود، و اين جانداران گوناگونى كه در هر يك از آنها آثار عظيم قدرت پروردگار با جبروت ما نمايانگر است، آيا همه و همه دليل قدرت خدا نيست؟