تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٢ - شرح آيات

نشانه‌اى كه ما را به پروردگارمان رهنمون مى‌شود، و ما را با قدرتمندى و مهربانى او آشنا مى‌سازد. كشتى سينه امواج را مى‌شكافد و در درياها پيش مى‌رود، و مردم و كالاهايى بسيار را حمل مى‌كند، و در خشكى خداوند چارپايانى آفريده است كه از اين لحاظ همانند كشتيها هستند.

(رام ساختن كشتيها يا چارپايان از كارهاى بشر نيست، زيرا اگر خدا امور بهره‌بردارى از آنها را فراهم نسازد بشر خود نمى‌تواند چنان كند) و دليل اين بيان آن كه: اگر خدا بخواهد آنها را غرق كند/ ١٢٦ آيا كسى به فريادشان خواهد رسيد يا آيا كسى مى‌تواند نجاتشان دهد؟ هرگز ...

شرح آيات

[٣٣] از آن جا كه دل بى‌خبر و غافل همچون سنگى است سخت، از اين نشانه‌ها هيچ سودى نمى‌برد، پس راه درست همانا بيم دادن به او با هشدار و آگاه ساختن اوست، و اين امر نخست: با بيان سرانجام غفلت و بى‌خبرى، و دوم: با ترساندن او از سرگذشت ترسناك پيشينيان و سوّم: با تصوير صحنه‌اى از عذابى است دردناك كه در انتظار اوست. بدين سان سوره يس با هشدارى آشكار و روشنگر آغاز مى‌شود، تا دلهاى پاكيزه را سر سپرده و خاشع كند و براى پذيرفتن نور ايمانى كه نشانه‌هاى خدا در نفس و در آفرينش حامل آنند آماده سازد.

نخستين نشانه از اين نشانه‌ها همين زندگى است كه پروردگار آن را در زمين مرده برانگيخته و به وجود آورده است، و خود همانند زندگى ايمان است كه قرآن با ياد كرد نشانه‌هاى خدا در دل آدمى مى‌دمد.

«وَ آيَةٌ لَهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْناها- نشانه عبرتى است برايشان زمين مرده كه زنده‌اش ساختيم،» مرگ زمين از خود آن است، امّا زندگيش از خداست، همچنين غفلت و بى‌خبرى انسان از جانب خود اوست در حالى كه ايمانش بسته به خداست.

زندگى در انگيزترين چيزى است كه ما آن را در طبيعت مى‌بينيم، ما آن را