تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٣ - شرح آيات

دوست مى‌داريم زيرا به وسيله آن زندگى مى‌كنيم و به جدا شدن از زندگى راضى نمى‌شويم، ما به راستى زندگى را به سبب نشانه‌هاى توانمندى و زيبايى كه در آن هست گرامى و بزرگ مى‌داريم.

پروردگار ما را يادآور زندگيى مى‌شود كه آن را در زمين مرده برمى‌انگيزد شايد شناخت ما به توانمندى و قدرت پروردگارمان بر زنده كردن ما ديگر بار براى حساب و پاداش افزون شود.

«وَ أَخْرَجْنا مِنْها حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ‌- و از آن دانه‌اى كه آن را مى‌خورند بيرون آورديم.» آيا دانه خوراك بيشتر اهل جهان نيست و آيا كشت گندم بيش از/ ١٢٧ هر كشت ديگرى متّكى به باران نيست؟

[٣٤] ديگر از نشانه‌هاى خدا درختان است كه روى زمين را پوشانده، و از درختانى كه بشر از آنها بهره مى‌برد- و بويژه در محيط عربى- درخت خرماست كه در صنعت اسبابهاى منزل وارد شده، هم چنان كه خانه‌ها را نيز با آن بنا مى‌كنند، و از ميوه آن خوراك و نان خورش و قند مى‌گيرند و آن را از روزهايى كه مى‌رسد براى ديگر ايّام سال نگه مى‌دارند، و از شهرى به شهر ديگر هديه مى‌برند، و در عين حال بهترين غذاى آدمى است زيرا حد اكثر موادّى را كه بدن بدان نياز دارد حاوى است، تا آن جا كه روايت كرده‌اند كه درخت خرما به منزله عمّه آدمى است، و از رسول اعظم (ص) روايت كرده‌اند كه گفت

«عمّه خود، درخت خرما را گرامى داريد».

«وَ جَعَلْنا فِيها جَنَّاتٍ‌- و در آن باغها پديد آورديم.» درختان به يكديگر نياز دارند، و شايد از اين رو است كه قرآن به صورت مجموعه‌اى «جنّات باغها» از آنها ياد كرده است، خداوند براى روييدن درختان صدها قانون طبيعى نهاده است، از حاصلخيزى زمين تا گرماى هوا و وجود آب و اعتدال بادها و تناسب بارانها و ... و ...، و بدين سان خدا قرار دادن و پديد آوردن بوستانها را به خود نسبت داده است.