تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٣ - شرح آيات

آسمانها و زمين و هر چه ميان آن دو هست، از آن آنهاست؟ پس با نردبانهايى خود را به آسمان كشند* آن جا لشكرى است ناچيز چند گروه شكست خورده به هزيمت رفته». [٨١] سوّم: الحاق لعنت به او تا روز قيامت از جانب خداى سبحان، و لعنت تعبيرى از ناخرسندى نسبت به شخص لعنت شده و كردار اوست.

اين لعنت در درجه نخست به معنى شرعى نبودن كارهاى ابليس و پيروان اوست هر چند كه موقتا بنا بر طبع حجمهايى بزرگ و غول‌آسا داشته باشد، و در درجه دوم: پيگرد شيطان و پيروان او به عذاب و خوارى، و باطل كردن كار.

/ ٤١٢ «وَ إِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِي إِلى‌ يَوْمِ الدِّينِ‌- و تا روز قيامت لعنت من بر توست.» در روز قيامت حكم تنها براى ارزشهاست، و در آن روز تمام سلطه‌ها و حكمرواييهاى ديگر به اراده خدا پايان مى‌يابد، و آن جا حكم به عذاب ابليس مى‌شود و لعنت بر او با وسيعترين معانى خود جلوه مى‌نمايد.

[٧٩] وقتى اعمال (و عبادات پيشين) ابليس باطل گشت و لعنتها او را فرو گرفت، درخواستى به خدا عرضه داشت.

«قالَ رَبِ‌- گفت: اى پروردگار من.» حال كه آخرت را باخته‌ام و اعمال گذشته‌ام باطل شده است، «فَأَنْظِرْنِي إِلى‌ يَوْمِ يُبْعَثُونَ‌- مرا تا روزى كه (مردم) از نو زنده شوند مهلت ده.» شايد وى در برابر اعمال و عبادتهاى خود كه انجام داده بود از خدا درخواست كرد كه عمرش را طولانى كند و تا روز قيامت بدو مهلت دهد.

[٨٠- ٨١] پس خدا درخواست او را اجابت كرد امّا موعدى معين برايش معلوم نساخت.