تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٤ - شرح آيات

از خوراك ضرورى بى‌نياز مى‌سازد، مگر نه اين كه خوردن در بهشت و سايه آن دائم و پيوسته است؟

بزرگترين نعمتى كه مؤمنان مخلص احساس مى‌كنند و بدين لذّتها مى‌پيوندد همان كرامت و گرامى بودن نزد خداست، پس ايشان در حالى كه ميوه‌هاى بهشتى را مى‌خورند به ژرفى احساس مى‌كنند كه خدا از ايشان خشنود است.

«وَ هُمْ مُكْرَمُونَ‌- و گرامى داشتگان‌اند.» شايد ما از كلمه مكرمون چنين دريابيم كه مخلصان را با رزقى معلوم و شناخته شده و معيّن به بهشت در مى‌آوردند، ولى خدا هر لحظه آنان را گرامى مى‌دارد تا از فضل او بيشتر بهره برند. و در حديث آمده است

«آنان در بهشت ميل به چيزى نمى‌كنند مگر آن كه ايشان را بدان گرامى دارند». [١٩] [٤٣] «فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ‌- در بهشتهاى پر نعمت.» و «الجنّة- بهشت» همان بستانهاى پركشت و درخت است، به گونه‌اى شاخه‌ها و برگها درهم رفته و زمينش زير سايه برگها پنهان شده، و اين كلمه مفيد معنى گوناگونى و تنوّع است، زيرا جنّت بر گونه‌اى واحد از كشت اطلاق نمى‌شود.

امّا كلمه «نعيم پرنعمت» همان مبالغه در نعمت است براى بيان فراوانى و نيكويى آن.

[٤٤] و از آن جا كه داشتن مونس و همدم از نيازهاى روانى بشر است، خدا مؤمنان را به گونه‌اى قرار داده كه در بهشت با يكديگر همدمند و مؤانست مى‌كنند و در آن جا چنانند كه قرآن آنها را توصيف مى‌كند

/ ٢٣٢ «عَلى‌ سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ‌- بر تختهايى كه رو به روى هم‌اند.» [٤٥] در اين حال كه سخن در ميان بندگان خدا دور مى‌زند و سرگرم گفت و گويند.