تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٢ - شرح آيات

مسلمانان باشم.» در سرسپردگى به خدا بر همه ايشان پيشى گيرم، بدون توجّه به ديگران، چنان كه جادوگران پس از آن كه ايمان آوردند گفتند: «لا ضَيْرَ إِنَّا إِلى‌ رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ* إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنا رَبُّنا خَطايانا أَنْ كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ‌- باكى نيست، ما نزد پروردگارمان باز مى‌گرديم* ما اميد مى‌داريم كه پروردگارمان خطاهاى ما را ببخشد كه ما نخستين كسانى هستيم كه ايمان آورديم». [٢٥] با وجود آن كه در عمل آنها نخستين مؤمنان نبودند، و تنها خاندانى از قوم موسى از بيم فرعون و اطرافيانش بدو ايمان آوردند، امّا همين گروه راه را براى ديگران گشودند كه ايمان بياورند.

[١٣] «قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌- بگو اگر پروردگارم را نافرمانى كنم از عذاب آن روز بزرگ مى‌ترسم.» اين نهايت اوج هشدار و بيم دادن است كه پيامبر خدا از عذابى بزرگ بيم دارد، چه رسد به ما!/ ٤٥٢ [١٤- ١٥] «قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصاً لَهُ دِينِي* فَاعْبُدُوا ما شِئْتُمْ مِنْ دُونِهِ‌- بگو خدا را مى‌پرستم و براى او در دين خود اخلاص مى‌ورزم* شما بپرستيد هر چيز ديگرى را كه بخواهيد جز او.» امّا من خدا را در دين خود به اخلاص مى‌پرستم و تنها او را بندگى مى‌كنم، اما شما هر چه را مى‌خواهيد بپرستيد.

بدين سان پيامبر به فرمان خدا با آن جاهلان كه خواستهاى خود را خداى خويش گرفتند و آنچه را مى‌خواستند پرستيدند، مقابله و مبارزه مى‌كند. و اين خلاصه اخلاص و گزيده توحيد است، و هنگامى كه انسان بدين والاترين درجه اخلاص برسد از هيچ كس نمى‌هراسد و به هيچ چيز سر نمى‌سپارد زيرا اين اخلاص