تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٠ - شرح آيات

[٦٠] و شايد خدا خود در دل دوستداران بهشتى خويش مى‌افكند كه براى/ ٢٣٧ آگاهى يافتن از وضع دوزخيان بر دوزخ اشراف يابند تا عميقا لذت هدايت و فرمانبردارى و نعمتها را احساس كنند، زيرا از خصوصيّات طبيعت انسان اين است كه حقايق را از طريق شناخت اضداد آنها احساس مى‌كند، از اين رو مى‌بينيم كه مؤمن بر همنشينى بد كه در عذاب به سر مى‌برد از بالا مى‌نگرد و در حالى كه به عظمت نعمتهاى خدا بر خود به ژرفى آگاه و هشيار مى‌شود مى‌گويد

«إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌- هر آينه اين است كاميابى بزرگ.» آرى، راه حق پر است از گردنه‌ها و دشواريها ولى از آن جا كه به بهشت و خشنودى خدا مى‌انجامد بهترين راه است.

[٦١] به عنوان خلاصه آنچه پيش از اين از يادآورى بهشت و دوزخ گذشت، قرآن تأكيد مى‌كند كه هدف درست، كه عمل كردن براى آن بر انسان واجب است، همان رسيدن به بهشت است، زيرا بزرگترين هدفى است كه اگر كسى آن را محقّق سازد به راستى كامياب شده و گرنه هيچ چيزى را تحقّق نبخشيده است. امام على (ع) گويد

«خيرى را كه آتش دوزخ در پى بود خير نتوان به حساب آورد، و شرّى را كه پس آن بهشت باشد شرّ نتوان وصف كرد، هر نعمتى جز بهشت خوار است، و هر بلايى جز آتش دوزخ عافيت به شمار». [٢١] و خداى تعالى گويد

«لِمِثْلِ هذا فَلْيَعْمَلِ الْعامِلُونَ‌- عمل كنندگان بايد براى چنين پاداشى عمل كنند.» از انديشيدن در اين آيات كريم در مى‌يابيم كه انسان در زندگى خود با دو گونه فشار روبرو مى‌شود

نخست: فشارى كه از جانب جامعه معاصر وارد مى‌شود، و به صورتى‌