تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٨ - شرح آيات

باشد، كه هدايت اجبار و اكراهى بر بشر نيست، بلكه خداوند اقوامى را كه عناد و انكار مى‌ورزند يا از ياد خدا غفلت مى‌كنند گمراه مى‌سازد).

/ ٩١

شرح آيات

به نام خدا، بدين نور قدسى، كه خدا آن را به كمال بيافريد، سپس چيزها را به وسيله آن نور آفريد، به رحمت خود كه همه چيز را در برگرفته، و به رحمت خود كه همواره بوده و خواهد بود، به سوره مبارك يس نزديك مى‌شويم.

[١] به راستى قرآن معجزه بلاغت است. اين كتاب حكمت‌آموز آميزه‌اى از اين حروف است كه شايد بدان كتاب اشاره دارند، و در عين حال اين حروف رمزهايى ميان خدا و اولياء مقرّب او هستند.

«يس يا، سين.» نصوص ذكر كرده‌اند كه يس نامى از نامهاى پيامبر (ص) است. از امام أبو الحسن، رضا (ع) در گفتگويى ميان او و خليفه عبّاسى، مأمون مروى است كه مأمون گفت

«مرا از اين گفته خداى تعالى خبر دهيد كه گفت يس وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌»؟ دانشمندان حاضر در مجلس گفتند: يس محمد (ص) است و كسى در اين شك ندارد.

أبو الحسن (ع) گفت: به راستى خداى تعالى از اين روى به محمد و آل محمد فضلى عطا كرده كه كسى جز با ژرف انديشى بسيار و خردورزى به كنه وصف آن راه نمى‌برد، بدين معنى كه خداى عزّ و جلّ به هيچ كس جز بر پيامبران (صلوات اللَّه عليهم) سلام نمى‌دهد. خداى تبارك و تعالى گويد: «سَلامٌ عَلى‌ نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ‌- سلام بر نوح باد، در سراسر جهان» [٣] و گويد: «سَلامٌ عَلى‌ إِبْراهِيمَ‌- سلام بر ابراهيم» [٤] و گويد: «سَلامٌ عَلى‌ مُوسى‌ وَ هارُونَ‌- سلام بر