تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٩ - معناى فتنه

الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا/ ٣٤٧ يُحِبُّ الْفَسادَ- چون از نزد تو بازگردد، در زمين فساد كند و كشتزارها و دامها را نابود سازد، و خدا فساد را دوست ندارد». [٢٩] و از اين رو قرآن به دنبال آن، مهمترين وظايف حكمران و آنچه را از بنيادهاى قانونگذارى و قضايى و اجرايى بدو مربوط مى‌شود روشن مى‌سازد و مى‌گويد

«فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِ‌- در ميان مردم به حق داورى كن.» قاضى براى آن كه ملازم حق باشد بايد از اميال و شهوتهاى خود بگذرد تا روابط اجتماعى و فشارهاى مردم و فريبندگيهايشان بر آراء او در قضاوت منعكس نشود و تأثير نگذارد.

«وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى‌ فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ‌- و از پى هواى نفس مرو كه تو را از راه خدا منحرف سازد.» براى آن كه يك معنى از معانى اين آيه كريم را دريابيم كافى است كه نظرى به وضع موجود مسلمانان بيفكنيم كه قربانى هواهاى حاكمان بر اين امّت شده‌اند، مگر نه آن كه اسلام را از حكومت دور كردند زيرا با هواهاى آنها تناقض داشت، و در قلمرو آن نمى‌توانستند تمايلات و رفتارهاى گمراهانه خود را توجيه كنند؟؟ و اين همان گمراهى است.

از اين آيه كريم حديث شريف ولايت فقيه را در مى‌يابيم. امام صادق (ع) گفت

«از فقيهان كسى باشد كه نفس خود را نگه دارد و دين خود را محافظت كند و با هواى خويش مخالفت ورزد و از مولاى خود فرمان برد، پس بر عامّه مردم است كه از او تقليد كنند»، و امام (ع) مى‌افزايد

«امّا آنان كه مرتكب زشتيها و گناهان بزرگ شوند و كار فاسقان فقيهان عامّه كنند، از جانب ما هيچ چيزى و كرامتى را از آنها نپذيريد» تا آن جا كه‌